უილიამ შექსპირი - სონეტი 85

85.

დუმს ჩემი მუზა ენაბრგვნილი, ჟამით ნაშუღლი,
ამასობაში გადიდებენ სხვათა აზმები
და ოქროს კალმით  აღბეჭდავენ აზრებს აშუღნი,
ცხრავე მუზისგან მოკაზმული ძვირფას ფრაზებით.

მე კარგს ვიზრახავ, სხვას თუ დაჰყვა წერის სარისტა,
დავმგვანებივარ უცოდინარ და ტლუ დიაკონს -
სხვათა ჰიმნებს რომ ადასტურებს: „კი, ჭეშმარიტად!“
და შეადარებს მელექსეებს ხმატკბილ იადონთ.

მიამიტურად კვერს დავუკრავ შენზე გალობას,
ფიქრით უმჯობეს ნახოტბარსაც ვმატებ დადებითს,
დასჩემებიათ თუმც ჩემს სიტყვებს მაჩანჩალობა,
მეწინავეა სიყვარულით გულისნადები.

გადაუხადე სხვებს ლექსისთვის ამად მადლობა,
მე დამიფასე  მდუმარ ფიქრთა ალალმართლობა.


My tongue-tied Muse in manners holds her still,
While comments of your praise, richly compiled,
Reserve their character with golden quill
And precious phrase by all the Muses filed.

I think good thoughts whilst other write good words,
And like unletter'd clerk still cry 'Amen'
To every hymn that able spirit affords
In polish'd form of well-refined pen.

Hearing you praised, I say ''Tis so, 'tis true,'
And to the most of praise add something more;
But that is in my thought, whose love to you,
Though words come hindmost, holds his rank before.

Then others for the breath of words respect,
Me for my dumb thoughts, speaking in effect.