,,დროთა ნაღველი"

1
ჩემს სამშობლოს, ლამაზ მხარეს, უფლის ხელი დაჰყურებდა,
წინაპართა მედგარ სულსა ომის ქარი აყრუებდა,
მტრის შემოსევა და რისხვა ქართველ გულებს აწუხებდა,
მაინც მიწა მშობლიური თავის შვილებს აბრწყინებდა. 

2
მთების ნისლი ოცნებასა და დიდ ფიქრებს გადაჰფარავს,
ჩუმი ღამე თავის კალთით ყოველ იარასა მალავს,
პოეზიის წმინდა შუქი სულში სიყვარულსა ნავავს,
ვინც სამშობლოს უღალატებს, მიწა სამუდამოდ ზარავს. 

3
ხევში წყარო ჩამორბის და კლდეზე მარგალიტად ცვივა,
ამაყ არწივს ფრთებმოტეხილს თავის მწვერვალებზე სცივა,
კაცის გული უსამართლოდ როცა დაიჭრება, ტკივა,
მტრობის ალი მეგობრობამ თუკი ვერაფრით დასძლივა. 

4
ვაჟკაცისა ერთგულება კლდესავითა არის მყარი,
მას ვერ შეძრავს ცხოვრებისა ვერავითარ მედგარი ქარი,
სამშობლოსთვის გაცემული სული არის უზამთარი,
უცხო მხარე ქართველისთვის ყოველთვისა არის მწარი. 

5
წარსულისა დიდებულსა მესვეურთა ხმასა ვისმენ,
დროთა ბრუნვას, უსასრულო ამ სამყაროს დარდსა ვისვენ,
სანამ გულში იმედია, მანამ ნათელ გზასა ვიგნებ,
საკუთარ თავს სიძლიერით და ერთობით დავაჯერებ. 

6
მთაში მუხა საუკუნო ქარიშხალსა ებრძვის, დგება,
მისი ტოტი ქართა მრისხანე დარტყმებისგან არ იდრიკება,
თუ მებრძოლი სული გიფეთქს, სიკვდილიცა დაგლოცება,
რადგან გმირის სახელიო ქვეყნად აღარ დავიწყდება. 

7
ხმალმა თქვაო: მტრისა სისხლით ჩემი პირი უნდა გათბეს,
ვინც სამშობლოს უმუხთლებსო, მისი სახლი გადაბრაგდეს,
ქართველისა მტკიცე ნება შავ ბნელშიაც ნათლად ბჟუტავს,
ვაჟკაცობის წმინდა ალი გულში მარად უნდა გუგუნობდეს. 

8
სილამაზე ბუნებისა სულს მალამოდ დაედება,
მწვანე ჭალა, მთათა კალთა უფლის მადლით აივსება,
ამ დიდებულ სისავსეში პოეტის ხმა გაისმება,
და სამშობლოს ერთგულება სიმღერადვე დაიწყება. 

9
თუკი გრძნობა სიტყვებადო ჩემს ფურცელზე არ დაიღვრის,
ცხოვრებაო უშინაარსოდ, უმადუროდ გადაირბენს,
მუზის შუქი თუ ჩაქრება, სული ნაღველს დაიბუდებს,
სინანულით სავსე გული ვეღარაფრით დაწყნარდება. 

10
ნისლი მოჰყვა ქართლის ველებს, არაგვს ჩუმად გადაეფარა,
არწივებმა იალბუზზე კვლავ დაიწყეს ნავარდობა,
სადაც მადლი დათესილა, იქ არ მოვა მაცთურობა,
ქართველ კაცსა საუკუნოდ თან სდევს უფლის მფარველობა. 

11
ვენახისა ოქროს მტევანს მზე ციდანო ეალერსა,
შემოდგომის თბილი სხივი სიხარულად დაეფინა,
მშობელ მიწის სიყვარული გულში ღრმადვე ჩაიბუდა,
ამისთანა სილამაზე სხვაგან არსად შემხვედრია. 

12
ხშირად ცხოვრება მრისხანე, ვით ზვირთიო ისე ღელავს,
ბედისწერა ადამიანს ხან აღმართავს, ხანაც თელავს,
მაგრამ ვინცო მყარად დგას და სიმართლისა გზასა კვალავს,
ბოროტება მის ძლიერ სულს ვერასოდეს გადაჰფარავს. 

13
პოეზია არის ჩემი სიცოცხლე და ჩემი სული,
მასში არის წინაპართა დიდი დარდი ჩამალული,
თითო სიტყვა სტრიქონისა არის გულში გამომცხვარი,
მის გარეშე არსებობა არის ბნელი და უნათლო. 

14
დრო მიჰქრის და ყოველივე ამ სამყაროდ იცვლებაო,
ბავშვობისა ლამაზი დღე სიზმარივით ქარწყლდებაო,
მაინც ძველი მოგონება სულში ტკბილად ბრუნდებაო,
და დაღლილი მგზავრის გული იმედითა ივსებაო. 

15
კლდეზე გადმომდგარი ჯიხვი თავისუფლად გადაჰყურებს,
თავის მკაცრსა და მიუდგომ სამფლობელოს დარაჯობსო,
მონობისა უღელს იგი სიკვდილითა ამჯობინებს,
თავისუფალ სულს ამ ქვეყნად ვერავინო დაამონებს. 

16
წვიმამ გარეცხა მთის კალთა, ბალახს ნამი დააჩინა,
ალიონზე მზის ამოსვლამ სამყაროო გააცოცხლა,
ამ წმინდა და მშობელ მიწას უფალმაო დაულოცა,
ყოველივე, რაც კი კეთილს და სიყვარულს მოიცავდა. 

17
თუ სამშობლოს სიშორეზე ბედმა სადმე გადაგაგდო,
უცხო მხარის ოქრო-ვერცხლი გულს ვერასდროს გაგითბობსო,
მშობლიური ერთი გოჯი ყველა განძზე ძვირფასია,
მისი ხსოვნა შორეულ გზას ნათლად გამოგინათებსო. 

18
ხევისბერი ლოცვას ამბობს, მთებს სალამსა უგზავნისო,
ძველი ხატის წმინდა მადლით ქვეყანასა აკურთხებსო,
ვაჟკაცებსა სიმამაცეს და ერთობას უქადაგებს,
მტრის წინაშე ქედის მოხრას სიკვდილს ამჯობინებენო. 

19
დღეს ქვეყანას დარდი მოჰყვა, აირია ბიჭთა გონება,
ქურდულ საქმეს აწვებიან, ჰგონიათო ეს დიდება,
მაგრამ სად არს ნამდვილი ქცევა, ან სად არის ვაჟკაცობა,
როცა ბნელში იკარგება კაცურობა და უფროსობა. 

20
გადავხედე ამ ჩვენს მხარეს, გულს ნაღველი შემომაწვა,
ვაჟკაც ბიჭთა ნაკვალევი თითქოს ქარმა სულ წაშალა,
ქურდობას და ცუდ ქუჩასო მიჰყიდია ბევრმა სული,
და ამ ყოფით ჩემს სამშობლოს დარჩენია გული მშრალი. 

21
აღარ ჩანან ძველი გმირნი, ქუჩის წესებს ეთაყვანათ,
კაცის წონა და სახელი იარაღით შეუფასათ,
გაბოროტდა თაობაო, ძმობის მადლი გადაფარათ,
ნამდვილიო მეგობრობა უსულო ბნელს მიუყარათ. 

22
ნეტავ სად არს ვაჟკაცობა, თვალით ვერსად ვერა ვნახე,
უგუნურთა ცილისწამებამ გაამრუდა ყოველი სახე,
ყმაწვილთათვის მრუდე გზაო გადაიქცა ბედის მახედ,
და უფსკრულის პირას მდგომნი სიამაყით იშლიან სახეს. 

23
ქურდული ეს მენტალიტეტი ჭამს და ფიტავს საღ გონებას,
უსამართლო, ცრუ წესებზე აშენებენ ფუჭ ქონებას,
თუმცა ვხედავ, რომ ეს ყოფა მხოლოდ ბადებს მონობასა,
საკუთარი ხელით კლავენ ადამიანობასა. 

24
დაიკარგა კაცის სიტყვა, ერთგულება და ღირსება,
ვაჟკაცობის ნაცვლად გულში მხოლოდ ბოღმა ჩაისახა,
ჩემს თვალწინო ბევრი ბიჭის მომავალი დაიმარხა,
როცა ბნელმა ცხოვრებამო მათი სული გადასახა. 

25
ამ სიმწარეს ვერ ვეგუები, სული დარდით მევსებაო,
ამოდენა სიცარიელეს უყურებსო ჩემი თვალი,
ვაჟკაცობის ნამდვილ სახეს ვერსად ვპოულობო, ძმანო,
ჩემს სამშობლოს ამ დაცემით მაყენე დიდი ზიანი. 

26
კვლავ არწივსო მოვუხმობო, მაღალ ცაში რომ ნავარდობს,
ეგებ მანვე გადმოხედოს, ამ ჩვენს მხარეს უყარაულოს,
მთების მკაცრმა კანონებმა ძველი მადლი დააბრუნოს,
და ქართველმა ვაჟკაცობამ კვლავ დიდებით იხმაუროს. 

27
პოეზია კვლავ დამრჩება ერთადერთო მყარ იმედად,
იგი არის ჩემი გულის ტკივილების დიდ ხიდადო,
ყოველივე სტრიქონიო სულის ცეცხლით იწერება,
და ამ ბნელში ნათელ სხივად საუკუნოდ ბრწყინდებაო. 

28
ვენახისა ოქროს მტევანს მზე ციდანო კვლავ ათბობსო,
მშობელ მიწის სიძლიერე ბოროტებას დაამხობსო,
სანამ ცოცხლობს ქართვლის გენი, იმედიო არ კვდებაო,
ჩვენი ერის დიდებული მომავალი იწყებაო. 

29
ხევისბერი ნაქოხართან უფალს შესთხოვს შენდობასა,
შვილთა გულებს დაუბრუნოს სიკეთესა, ნდობასაო,
არაგვისა ჩქერალებმა წაიღონო ეს წყენაო,
და სამშობლოს აღარ ჰქონდეს ნაღველისა თქმაო. 

30
დრო მიჰქრის და ყოველივე ამ სამყაროდ გაივლისო,
მაგრამ წმინდა სიყვარული საუკუნოდ დარჩებაო,
ვინც სამშობლოს ერთგულებით თავის სიცოცხლეს შესწირავს,
მისი სახლი და სახელი ცათა შინა დაიწერება. 

31
არწივს უყვარს მაღალ ცაში თავისუფლად ფრენაო,
ხეობებსა და მწვერვალებს ამაყადო ცქერაო,
მისებრ მტკიცე და უტეხი უნდა იყოს ნებაო,
რომ მტრის რისხვას გაუძლოს და მოიპოვოს ქებაო. 

32
ეს ჩემი ოცდაცამეტივე სტროფი გულის მძაფრი თქმაა,
სამშობლოს და პოეზიის სიყვარულის დიდი ძმაა,
აქ ყოველი სტრიქონიო სუფთა არის, როგორც ნამი,
და გაფანტავს ყოველგვარ სევდას, თუკი გვიდგას მძიმე წამი. 

33
დაე, ჟღერდეს ეს სიმღერა მთასა და ბარს ერთადა,
ჩვენი მიწის დიდებაო გადაიქცეს ღმერთადა,
ერთგულებამ და სიკეთემ გზა-კვალიო გვაპოვნინოს,
საქართველო საუკუნოდ მარადიულად აყვავდესა.