„ოქროსფერი საღამო“

ფანჯრის მინას წვიმა ხატავს,
ქარი ეზოს აშლით ატანს.
ოთახში კი შუქი კრთება,
სულში თბილი ფიქრი რჩება.

ჩაის ფინჯანს ორთქლი ასდის,
დრო სიჩუმით ნელა გადის.
წიგნის ფურცელს თითი არხევს,
გარეთ ფოთოლს ოქროდ ახევს.

ამ უბრალო, თბილ წუთებში
გულს ჩავმალავთ მშვიდ ბუდეში.
ყველა დარდი ნელა ქრება,
სულს სიმშვიდე ეფინება.