,,მამულის სევდა"

სხვისი აჩრდილები დადიან,
ჩვენს ეზო-კარს პატრონობენ,
მამულს სევდა შემოსწოლია,
წარსულის დღეს ნატრობენ.

უცხო ხელში გადასულა
ჩვენი ოქროს ყანა-ველი,
გულს გვიმძიმებს ეს ტკივილი,
წუხილი და დარდი ძველი.

ზღვარს მიღმა დარჩენილ მიწებს
ცრემლიანი თვალი ელის,
საკუთარ ქვეყანაშივე
მშობლიურის ხმას ვეძებთ.

მაინც გვწამს, რომ გათენდება,
ყინვა ბოლოს გადნება,
შვილებს თავის სახლ-კარში
კვლავ სიხარული დახვდება.