ნეტავ ვიცოდე მე სათაური

მოჯდა ყორანი მჩქეფარე წყაროს, 
ვარაზის ხევის საყდარს ხუტება.
Dear raven tell me dark secrets ,
ზარი მონასტრის ჩამეხუტება.

ბნედას მმატებენ  ნიავ-ქარები, 
ნატიალარი ქრის ქრიზანთემა,
ჩემმა თემმა სწვა იალაღები ,
მაგრამ მაინც მე მხვდა ანათემა.

მძივნი მაჩუქა აქ ბნელმა ქარმა,
ხრტიალ-ხრტიალა სუნთქვა ნახველი.
თვლაში გამთვალა ბევრმა ახვარმა
დროებას ვანდვე ჩემი ნაღველი.

დაიარება ხალხი ნარ-ნარა,
ნარ-ნარა ხალხი , თითქო ნარნია,
ათას-ერთ ღიმილს ჩემ არ ემატა
საწუთრომ ფერი გადამახია !

ახლა ვისმენ აქ ძმა-ბიჭთა  ქებებს ,
ლუდით ზარხოში თამბაქოს სწევა ,
ტალანტი გაქო გავჰყურებ ხედებს, 
მაგრამ ღვთის ხელი არ გადამსწვდება.

და შავმა კატამ მიარა გვერდი ,
ნაყვითლარ ჰქონდა ბასრი თვალები,
სულ რომ მაგლიჯო ორთავე ფერდი,
მაინც ალავერდს დაგემალები.

ისევ დავაგდე შუშის მილერი ,
ზამბახებს ვუწყე ეჭვითა სცქერა ,
აჰა მოჰფრინდა რუხი ფრინველი, 
კაცის ფერები რომ გადამფერა.

მისი თვალ-თვალი რისხვა მკაფიო ,
ფიქრთა არმადა აუარება ,
სამმა ქალწულმა მიჭრა ძაფიო ,
ზეცის გარდამხდა გაუარება.

ის ონავარიც მომისხდა გვერდზე, 
ჩუმ-ჩუმელა და ცბიერ - კვირვება.
ბოთლები ვცალე ახია ჩემზე, 
აწღა არარა  გამეკვირვება.

ვგონებ განგება შენი მხვდა წილად ,
ამერიკელო, დემონთ მთავარო.
რომ მაღიარონ დაკარგულ შვილად ,
მაინც შენ თავსა არა მადარო. 

დახე, მოვიდნენ , დროებით, ახლა.
ღიმილით ვმალო სევდა მალული, 
წავიდა კატაც ეშმამ გამლახა,
ინფერნოს ხვედრით ვარ დამარხული.