ზეცავ

რატომ მოიწყინე, ზეცავ,
რატომ აღარაფერს ამბობ?
ხომ არ დაგიბერდა მთვარე,
ხომ არ მეჩვენება — დარდობ?
ვარსკვლავს აანთებდი უწინ,
თოვლში ჩაატევდი ღამეს,
მთვარეს ჩაიკრავდი გულში,
ღრუბელს აჩუქებდი ქარებს.
ხომ არ დაიღალე, ზეცავ,
რატომ აღარაფერს ამბობ?
ნუთუ დამიბერდი შენცა,
ხომ არ მეჩვენება — დარდობ?