ადამიანი,რომელსაც ორი ბავშვობა ახსოვდა

მეორე დილით ელიანმა გადაწყვიტა, ადრიანთან აღარ მისულიყო.
წინა დღის შემდეგ პირველად გაუჩნდა ეჭვი, რომ მოხუცი მას მხოლოდ იმდენს ეუბნებოდა, რამდენიც თავად სჭირდებოდა. ეს არ ნიშნავდა, რომ ადრიანი მტერი იყო. მაგრამ ნდობა, რომელსაც პასუხები არ ახლდა, უკვე საკმარისი აღარ ჩანდა.
არქივის ელექტრონულ კატალოგში ძველი კვლევითი ცენტრის სახელით ძებნა უშედეგო აღმოჩნდა. შენობა სხვა დაწესებულების სახელით იყო რეგისტრირებული; კვლევის შესახებ საჯარო დოკუმენტი არ არსებობდა.
მერე ელიანმა სცადა ერთი ფრაზა: „მეხსიერების შესაბამისობის შეფასება“.
ეკრანზე მხოლოდ ერთი შედეგი გამოჩნდა — საავადმყოფოსთვის გადაცემული საარქივო მასალების აღწერა. ფაილი სრულად არ იხსნებოდა, მაგრამ აღწერაში ორი სიტყვა ჩანდა: „დუბლირებული ავტობიოგრაფიული ეპიზოდები“.
— რას ნიშნავს დუბლირებული? — გაისმა მარას ხმა.
ელიანმა ეკრანი არ დახურა.
— როცა ორი ჩანაწერი ერთმანეთს იმეორებს.
— შენ ადამიანებზე ეძებ ინფორმაციას თუ დოკუმენტებზე?
ელიანმა პირველად შეხედა მას პირდაპირ.
— ალბათ ორივეზე.
მარა სკამზე ჩამოჯდა.
— თუ რამე ხდება, არ არის აუცილებელი მარტო გაუმკლავდე.
— რომ გითხრა, ზოგჯერ ისეთი რამ მახსოვს, რაც შეიძლება საერთოდ არ გადამხდენია, რას იფიქრებ?
მარას პასუხი არ დაუჩქარებია.
— ვიფიქრებ, რომ შენთვის ეს ძალიან დამაბნეველია. და რომ ღირს ვინმესთან საუბარი, ვისაც ასეთი გამოცდილებების შეფასება შეუძლია.
— გიჟი არ ვარ.
— ეგ არ მითქვამს.
მისი სიმშვიდე ელიანს უფრო მეტად შეეხო, ვიდრე ნებისმიერი დამამშვიდებელი სიტყვა.
— ერთი ადამიანი მყავს მოსაძებნი, — თქვა ბოლოს.
— მაშინ ჯერ მისი სახელი გაიგე.
ეს უბრალო რჩევა იყო. ელიანს კი უცებ გაახსენდა, რომ ლეას ძმის შესახებ ადრიანმა სახელი არ უთხრა.
✦   ✦   ✦
შუადღეს ქალაქის ძველ გაზეთებში დაიწყო ძებნა. კვლევითი ცენტრის დახურვის წლის ცნობებს ათვალიერებდა. ერთ მოკლე სტატიაში ეწერა, რომ შენობიდან რამდენიმე თანამშრომელი გადაიყვანეს, ხოლო პროგრამა „ორგანიზაციული ცვლილებების გამო“ შეწყდა.
სტატიის ქვემოთ პატარა ფოტო იდო. ჯგუფი შენობის კიბეზე იდგა. სახეები ბუნდოვანი იყო, მაგრამ ერთ მამაკაცს ხელში საქაღალდე ეჭირა, რომელზეც XII-ის მსგავსი ნიშანი ჩანდა.
ფოტოს კიდესთან ახალგაზრდა ადრიანი იდგა.
ელიანმა გაზეთი ეკრანზე გაადიდა. მის უკან ქალი ჩანდა თეთრ ხალათში. სახე ნახევრად ჰქონდა შებრუნებული. ფოტოს წარწერაში მხოლოდ ინიციალები ეწერა: „დოქტორი მ. რ.“
ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. უცნობი ნომერი იყო.
— გისმენთ.
— ელიან ვეინი? — იკითხა ქალის ხმამ.
— დიახ.
— თქვენ ძველი სამედიცინო არქივის მასალებს ეძებთ?
ელიანი გაჩუმდა.
— ვინ ბრძანდებით?
— სახელი ახლა არაფერს გეტყვით. მხოლოდ გაფრთხილება მინდოდა: ნუ ეცდებით პაციენტის ვინაობის დადგენას მხოლოდ იმით, რაც გახსოვთ.
— რომელი პაციენტის?
— იმ ადამიანის, რომელსაც ორი ბავშვობა ახსოვდა.
კავშირი გაწყდა.
ელიანმა ნომერზე გადარეკა. ავტომატურმა ხმამ აცნობა, რომ ნომერი მიუწვდომელი იყო.
✦   ✦   ✦
საღამოს მან ბავშვობის მოგონებების ჩამოწერა დაიწყო. ერთ სვეტში ჩაწერა ის, რასაც ნამდვილად ხედავდა: ლეას კურდღელი, კიბე, მარწყვის ჯემი, წვიმა. მეორეში — ის, რასაც მხოლოდ „იცოდა“: საკუთარი ასაკი იმ დღეს, მშობლების სახეები, სახლის მისამართი.
მალე შენიშნა, რომ პირველი სვეტი სავსე იყო შეგრძნებებით, მეორე კი — ფაქტებით, რომელთა წარმოშობას ვერ ხსნიდა.
შემდეგ სცადა ერთი მოგონების თავიდან გახსენება.
ლეა კიბეზე იჯდა. მარცხენა ხელში ნაცრისფერი კურდღელი ეჭირა. ელიანი მის წინ იდგა.
— დამპირდები? — ეკითხებოდა გოგონა.
— დაგპირდები.
მაგრამ ამჯერად ელიანმა ყურადღება საკუთარი ხელებისკენ გადაიტანა.
მოგონებაში ხელები პატარა იყო. მარცხენა მაჯაზე წვრილი, ღია ნაწიბური ჩანდა.
ელიანმა თვალები გაახილა და საკუთარ მაჯას დახედა.
ნაწიბური არ ჰქონდა.
შეიძლებოდა ბავშვის დაზიანება უკვალოდ გამქრალიყო. შეიძლებოდა მოგონება ცდებოდა. მაგრამ ახლა პირველად გაუჩნდა სხვა აზრი: იქნებ იმ სცენაში საკუთარი თვალებით კი არ უყურებდა სამყაროს?
მოულოდნელად ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა. უცნობი გამგზავნისგან მხოლოდ მისამართი და დრო ეწერა: „ძველი ბიბლიოთეკა. ხვალ, 18:00. მარტო ნუ მოხვალ.“
ელიანი დიდხანს უყურებდა ეკრანს.
✦   ✦   ✦
მეორე დღეს მარას ყველაფერი არ მოუყვა. მხოლოდ ის უთხრა, რომ უცნობ ადამიანს უნდა შეხვედროდა და სთხოვა, ახლოს ყოფილიყო.
— შენ რომ გითხრა, ეს ცუდი იდეაა, მაინც წახვალ? — ჰკითხა მარამ.
— ალბათ.
— მაშინ ახლოს ვიქნები. მაგრამ თუ რამე უცნაური მოხდება, მაშინვე წამოვალთ.
ბიბლიოთეკა ქალაქის ძველ უბანში იდგა. წვიმას ახლახან გადაეღო. შესასვლელთან ხანში შესული ქალი ელოდათ, მუქი პალტოთი და დასველებული ქოლგით.
— თქვენ დარეკეთ? — ჰკითხა ელიანმა.
ქალმა მარას შეხედა, შემდეგ ელიანს.
— კარგია, რომ მარტო არ მოხვედი. მე ნინა ვარ. წლების წინ ცენტრის სამედიცინო ჩანაწერებს ვამუშავებდი.
— იცნობდით ჩემს დას?
— ჯერ ის უნდა გავარკვიოთ, ვის დას გულისხმობ.
ელიანმა სუნთქვა შეიკრა.
ნინამ ჩანთიდან გამჭვირვალე ფაილი ამოიღო. შიგნით დოკუმენტის ასლი იდო, საიდანაც პაციენტის სახელი და დაბადების თარიღი ამოშლილი იყო.
— ეს ჩანაწერი სამედიცინო შეფასების ნაწილია. პაციენტი იხსენებდა ბავშვობის ორ ურთიერთგამომრიცხავ ვერსიას. ერთში ჰყავდა უმცროსი და. მეორეში — არასოდეს ჰყოლია.
— ლეა?
ნინამ თავი არ დაუქნია.
— სახელები ამ ასლში არ ჩანს. არ მინდა, შენს ვარაუდს ფაქტის სახე მივცე.
— მაშინ რატომ მომიყევით?
— იმიტომ, რომ პაციენტი ერთ რამეს ამბობდა: „როცა მე რაღაც მავიწყდება, ვიღაც სხვას ახსენდება“.
ელიანმა მარას შეხედა. ქალი უხმოდ იდგა, მაგრამ მისი მზერა არ გაურბოდა.
— სად არის ახლა ის ადამიანი? — იკითხა ელიანმა.
— არ ვიცი, — თქვა ნინამ. — მისი მკურნალობა სხვა დაწესებულებაში გაგრძელდა. ჩანაწერები სრულად არასოდეს მინახავს.
— რატომ მოათავსეს იქ?
— იმიტომ, რომ მძიმედ იყო დეზორიენტირებული, ვერ იძინებდა, ზოგჯერ საკუთარ თავს საფრთხეს უქმნიდა და ინტენსიური დახმარება სჭირდებოდა. მის შესახებ უცნაური ამბავი ვრცელდებოდა, მაგრამ სამედიცინო გადაწყვეტილება მის მდგომარეობას ეხებოდა და არა იმას, სწამდა თუ არა ვინმეს მისი მონათხრობი.
ნინამ ფაილი უკან ჩადო.
— ერთი რამ კიდევ. ის მუდმივად ხატავდა ერთ სიმბოლოს.
ქალმა პატარა ფურცელზე ორი პარალელური ხაზი დახაზა და ერთმანეთთან შეაერთა.
ტყუპები.
— ეს ნიშანი სად გინახავთ? — ჰკითხა ელიანმა.
— იქ, სადაც ამ ამბავს დასაწყისი ჰქონდა.
ნინა წავიდა. ელიანს არ შეუჩერებია.
უკან დაბრუნებისას მარა გვერდით მიჰყვებოდა.
— შენ რას ფიქრობ? — ჰკითხა მან.
ელიანმა პასუხი დიდხანს ეძება.
— მგონია, რომ ვიღაცის ცხოვრება მახსოვს.
— და ეს ჯერ მხოლოდ ვარაუდია, — მშვიდად შეახსენა მარამ.
ელიანმა თავი დაუქნია.
იმ ღამით ბლოკნოტში პირველად საკუთარი ნებით დაწერა: „შესაძლოა, ლეა ჩემი და არ არის.“
სიტყვები ვერ წაშალა.
გვერდის ქვედა კიდეზე, იქ, სადაც ფურცელი ადრე შეუმჩნევლად იყო გადაკეცილი, პატარა, ძველი წარწერა აღმოაჩინა:
„მე ჯერ კიდევ აქ ვარ.“