სოფ ია ჩიკონე

მხატვარი

შეხვედრა ცაში

მშვიდად ვიმახსოვრებ დღეებს,
უხმოდ ვიმახსოვრებ სიტყვებს.
მე ვიმახსოვრებ,მაგრამ ვიცი,
ვერვინ დაეწევა ჩრდილებს...
ეწყობიან სიტყვები მმწკრივად,
სიტყვები ერთიანდებიან დასში,
ეს ის სიტყვებია ზუსტად,
შენ რომ ჩამჩურჩულე მაშინ:
არაფერი არ ხდებაო ისე,
დაწერილიაო,შეხვედრები ცაში
ვინ დაწერა ნეტავ ზეცას 
ასეთი სევდიანი წიგნი,
რატომ გაგვიმეტა ასე,
დავისაჯეთ,ნეტავ,რისთვის?
მშვიდად ვიმახსოვრებ წამებს,
უხმოდ ვიმახსოვრებ ღიმილს
მე ვიმახსოვრებ,მაგრამ რაღა-
 ცხოვრება კი დაუნდობლად მიჰქრის...
მის ჯინაზე ვიმახსოვრებ ლანდებს
მის ჯინაზე ვიმახსოვრებ დუმილს;
ეს დუმილი მეტყვის იმას,
რაც შენ  ვერ მითხარი გუშინ
ვინ დაწერა,ნეტავ,ზეცას,
ასეთი სევდიანი წიგნი,
რატომ გაგვიმეტა ასე,
დავისაჯეთ ასე,რისთვის?...