ბინდი ჩამაწვა ჭიუხზედ

1

   ბინდი ჩამაწვა ჭიუხზედ,
დღეთ ღამე შაჰპარვიანო,
თქეშმა ჩაწიხლა კლდეები,
გულ-მკერდზედ წყალნი სდიანო.

   აღარ ჩერდების ტიალი,
ხმაური სალის კლდისანი,
ვაჰ, რა საშინლად გაისმის
ყმუილი ლეგა მგლისანი.

    ცაზედ გაშავდნენ ღრუბელნი,
ჭექამ იმატა ჯიბრზედა,
მთებმა შასძახეს ბანები,
გაისმა თერგის პირზედა.

    ძრიალ შაწუხდა ხევ-ხუვი...
ჯანღი დაცურავს ცაზედა,
გაბრაზებული სახითა,
მყინვარს დასცქერის თავზედა.

                     2

   რაგორც კი ხანი გამახდა,
მზემ გაახილა თვალია,
შაათბო მთისა კალთები,
დააჩნდა სხივთა კვალია.

   გამაიღვიძა ბუნებამ,
არც არა რასმე ჰგოდებსა,
ღრიალებს თერგი ბებერი,
ჯახნ ეხეთქება ლოდებსა.

   იმად მიყორან ხევები,
თავის კლდითა და მწვანითა,
ქედებს რო ეალერსება,
მყინვარი ცივის ტანითა.

   შახედეთ ყვავილნარებსა,
კალთებს რო აწევთ ნაზადა,
თითქო ბილიკებს ჰქარგვიდნენ,
ნაგებსა ფიანდაზადა.

   ცხო რაი გითხრათ ქედებო,
რით დაგიამოთ გულია,
გამაჰხრის კაცსა, გამასჭამს,
ხევისა სიყვარულია.

                      3

   არა მწადიან სიკვდილი,
არც მაქუ შიში მტრისაო,
ვერ შაველევი ხევთ ლოცვას,
სამებას გერგეტისაო.

   დაგლოცათ ლომისას მადლმა,
წმინდა გივარგის ხელითა,
გიმრავლათ ხევჩი ქალ-ვაჟი,
მლოცველნი სალოცველითა.



                    სპარტაკ ყავრელიშვილი
                    თბილისი, 27. 05. 2026 წ.