დუმბაძე
ხმაურიანი ქუჩების უმისამართო დინებები, დაპირებული ცვლილება , არანაირი ცვლიბები, სანამ დაგანგრევენ სასიყვარულო დილემები, მანამდე ჩამოთვალეთ თითზე თქვენი მიღწევები, კარებს გამოღებს საზაფხულო მეტაფორა, კატებს დავუყარეთ გაზაფხულის ყვავილები, როცა შენ გძინავს გარეთ არის სროლა, ბავშვებს გვიკლავენ ეს ფულიანი ნაბიჭვრები. მაგრამ აქ ერთნაირია, ყველად დღე ცუდი რამ ხდება, თუ ცუდი დაგესიზმრება ,მეორე დღესვე ახდება, რაც ხდება ჩვენს ქვეყანაში, ასეთი არსად არ ხდება, ვიღაც გამოვა და ისვრის თან არავის არ უთანხმდება, თან აგინებენ დუმბაძეს, თითქოს მეტი აქვთ მიღწევა, ყველა პოდკასტზე მეტადვე ფასობს ქართველის ღირსება, ოდესმე უნდა შევწყვიტოთ ამ სიბინძურის ხველება, და სანამ ერთმანეთი გვძულს იქამდე არ გვეშველება .
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
1 კომენტარი
ტექსტში მარცვალთა რაოდენობა სტრიქონიდან სტრიქონამდე მკვეთრად მერყეობს. კლასიკური ლექსთწყობის საზომით ეს სერიოზული ხარვეზია. თუმცა, ჰიპ-ჰოპ ჟანრში (სადაც ტექსტი რეპად იკითხება) მარცვლების სხვაობას ხშირად ბიტის (მუსიკალური რიტმის) სიჩქარე, ფლოუ (flow) და პაუზები ფარავს. მიუხედავად ამისა, ფურცელზე/ტექსტურად ის მართლაც დაკარგულად და მოუწესრიგებლად გამოყურება.
მრავლობითი რიცხვის დაბოლოებაზე (დინებები / ცვლილებები / დილემები / მიღწევები / ყვავილები) რითმის აგება პოეტურად ყველაზე იოლი და ნაკლებად ღირებული ხერხია. ეს არ მოითხოვს ავტორისგან ლექსიკურ ძიებას და მარტივი რითმული შაბლონით აკმაყოფილებს ფორმას.
„კატებს დავუყარეთ გაზაფხულის ყვავილები“: ეს სტრიქონი აბსოლუტურად მოწყვეტილია წინა და მომდევნო კონტექსტს. თუ წინა სტრიქონში „საზაფხულო მეტაფორაზეა“ საუბარი, გაზაფხულის ყვავილების კატებისთვის გადაყრა ვერც პოეტურ აზრს ქმნის და ვერც სიუჟეტურ ხაზს ავითარებს. ის უფრო „სივრცის შესავსებად“ ან რითმის მოსარგებად ჩასმულ ფრაზას ჰგავს.
ტონალობის მკვეთრი რღვევა (ინტონაციური ქაოსი)
სოციალური მოძღვრიდან — ქუჩურ ჟარგონამდე: ავტორი იწყებს დიდაქტიკური/სოციალური პათოსით („ჩამოთვალეთ თითზე თქვენი მიღწევები“), შემდეგ გადადის გაურკვეველ მეტაფორებზე და უცებ იჭრება უკიდურესად აგრესიული, ხულიგნური ლექსიკა („ფულიანი ნაბიჭვრები“). ეს ტონალური ნახტომი ტექსტს ართმევს აკადემიურ ან მორალურ წონას და ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ავტორი ემოციებს ვერ აკონტროლებს.
რა არის "მიღწევა"? ტექსტში ჩანს პრიმიტიული დიქოტომია: „ჯერ შენ მიაღწიე რამეს და მერე გააკრიტიკე სხვა“. ეს არის ცნობილი ლოგიკური შეცდომა (Ad Hominem / "Tu quoque").
პროტესტის უფლება: გაუგებარია, რატომ არ აქვს მოქალაქეს ან მსმენელს უფლება ჰქონდეს პროტესტი ან კრიტიკული აზრი, თუ მას რაიმე პირობითი „დიდი მიღწევა“ არ გააჩნია.ან ავტორი რას გულისხმობ "მიღწევაში"?
„სანამ ერთმანეთი გვძულს იქამდე არ გვეშველება“: ეს ფინალური აზრი ბანალური შაბლონია. რაც მთავარია, მთელი წინა ტექსტი გაჟღენთილია აგრესიით, აგდებული დაპირისპირებით („ნაბიჭვრები“, „თითზე ჩამოთვალეთ“, გინების ხსენება), შესაბამისად, ბოლოში მშვიდობასა და სიყვარულზე მოწოდება არადამაჯერებელია და კონტრასტში მოდის ავტორისავე განწყობასთან.
ეს არის ემოციური სოციალური პროტესტის მცდელობა, სადაც ავტორმა საკუთარი ბრაზი და ვერბალური აგრესია პირდაპირ გადმოღვარა, თუმცა ვერ შეძლო მისი ფორმირება დახვეწილ, ლოგიკურად გამართულ და მხატვრულად ღირებულ ტექსტად.