ზამთარს


სადღაც შრიალებს შენი ვერცხლი,
თოვლის საბანო,
შენი ფიქრები სპეტაკია
— დაუსაბამო...
იქნებ უხეში ქარტეხილი
შენც გაციებდეს,
ნეტავ შემეძლოს,
სისასტიკეს აგაცილებდი...

ლაჟვარდიანად
შეიმჩნიო უნდა ცის კარი...
ყოველ წელიწადს
განმეორდე — 
დაუვიწყარი...


2017
0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2024

@ კონტაქტი