მე და ძაღლი

⚫ მ ე  დ ა  ძ ა ღ ლ ი

მე და ძაღლი მივყვებოდით შარას,-
მეგობარი ჩემი, სათნო ძალზედ...
ქედს ვუხრიდით ქარს, ნიავმა შვა რას,
ჰა ღრუბელი დაახუროს ძელზედ!

გავერიდე ხალხს, მორაგვულს ავ შრით...
როს სიმშვიდე შეეფარა ქავთა*,
შევხედე და უნებურად გავშრი-
ძაღლი წამით ადამიანს ჰგავდა!

მადლი უფალს, მომეჩვენა... არა...
სხვებს ხრამი ხვდა, წილად მერგო ბარი!
   მე და ძაღლი მივყვებოდით შარას...
ძაღლი,- ჩემი კარგი მეგობარი!

 ✏

*ქავი- გალავანი.