შეშლილი მთვარე, შეშლილი პოეტი

ტექსტი სავსეა მე-19 საუკუნის მიწურულისა და მე-20 საუკუნის დასაწყისის ყველაზე გაცვეთილი, „ნაფტალინიანი“ პოეტური კლიშეებით:

„შეშლილი მთვარე / შეშლილი პოეტი“

„გადავშალო გული / დავიმძიმო სული“

„მუზამ გამიხსენა მგონი“

„წვიმა მინდა წამოვიდეს, დამასველოს“

ეს არის ენა, რომელიც ახალგაზრდა, გამოუცდელ ავტორებს ეჩვენებათ „პოეტურად“, სინამდვილეში კი ლიტერატურულად სრულიად მკვდარია.
ყველაზე თვალსაჩინო და უხერხული მომენტი არის გალაკტიონის ხსენება:

„არ გეგონოს გალას ვბაძავ, რას მაკადრებთ / მე მოახლე შევედრები თვით კაცს?“

ავტორი ხვდება, რომ მთვარეზე, წვიმაზე, ღამით ბოდიალსა და „შეშლილობაზე“ წერით ის გალაკტიონ ტაბიძის ყველაზე ზედაპირულ ეპიგონობას ეწევა, მაგრამ ამის ტექსტშივე უარყოფით ის კიდევ უფრო აბსურდულს ხდის ვითარებას. პოეზიაში საკუთარი თავის მართლება ან პოეტურ კუმირებთან პირდაპირი კეკლუცობა თითქმის ყოველთვის უგემოვნობის ნიშანია.
ლექსი სრულდება პათეტიკური, აბსტრაქტული და სრულიად გაუაზრებელი „ფილოსოფიური“ განცხადებით:

„ხელოვნება უკვდავების პიკი არის / ხატავ, ძერწავ აღარა ხარ ამ დღის.“

ეს არის ტრაფარეტული სენტენცია, რომელიც არანაირად არ გამომდინარეობს წინა სტროფებიდან. ავტორმა უბრალოდ „მოაქსოვა“ ლოზუნგი ხელოვნების უკვდავებაზე, რათა ტექსტს რაღაც მნიშვნელოვნება შესძინოს.
ლექსს არ აქვს არც მუდმივი ზომა და არც გამართული რითმული სქემა.