მძიმე დანაკლისი


ვერაგმა სიკვდილმა სიცოცხლე მოგტაცა –
მე გული გამიპო, ულმობლად გამთელა,
სიცოცხლის აზრის სუნთქვა შემიკრა
და ვით ზღვის ზვირთებმა კლდეს მიმახეთქა…

ჩემო ძვირფასო და საყვარელო –
ნუთუ შენს სიკვდილს უნდა შევეგუო?!
არ მსურს დავიჯერო, რომ ეს სიმართლეა –
იქნებ ეს მხოლოდ ბნელი სიზმარია?!

ო, რა მძიმეა შენთან განშორება –
უშენოდ სიცოცხლე გამიჭერდება!
ახლა კი მხოლოდ ის დამრჩენია,
რომ მაღალ ღმერთს ვთხოვო – მომცეს გამძლეობა.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2024

@ კონტაქტი