შემძულდა…
შემძულდა კაცთა თვალთა ციცინი, თავჩაქინდრული დავდივარ გზაზე; ბოდიშით,რომ არავის გიცინით, ერთ დღესაც წავისხამ მანდილს თავზე. შემძულდა ყოფნა ამ მიწა-წყალზე, მეტოქე გავხდი ამა ცხოვრების; ეს ძაძები შემოსილი ტანზე, ტოლფასი არის დღეთა ბროლების. ბოდიშით,ხალხნო,აღარ გიღიმით, თვალნი ამევსო ავდარის შუქით; ბოდიშით,აღარ გართობთ ღიღინით, ცა შემეღება წყვდიადით,მუქით. მონა ვარ სევდის,ვარ მონაზონი, ლოცვით დაღლილი,ლოცვით აღსრული; ამქვეყნად არა მაქვს დანაზოგი, საიქიოში ვიქნები სრული. ამ ახალგაზრდას ვერ გაუგია, რად მოევლინა ავსა ქვეყანას; სამოთხის კარები ვერ გაუღია, სულით უმანკოს ასხამენ ტალახს. ცხოვრების გზები ვერ უპოვია, დახეტიალობს,და თითქოს ცაზე, ვინმეს ღრუბლები გაუკვალია და მიანიშნებს პოეზიაზე! როცა დაგტოვებთ,ლექსი დაბეჭდეთ, ერთიცა კმარა,მეტი არ მინდა; რომ შემოავლოთ თვალი კარიბჭეს, სადაც მე მტკივა,სადაც მე ვგმინავ. წავიღებ ლექსებს ამ ქვეყნის იქით, ანგელოზებთან რომ ვიბაასებ; ვიცი,რომ მანდ არ მოვკვდები ფიქრით, მანდ სულ სხვა ბალახი იხასხასებს… 19.05.2024
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
© POETRY.GE 2013 - 2024
@ კონტაქტი
0 კომენტარი