ლაკმუსის ქაღალდი
რაც დრო გადის, მანძილი მაშინებს~ იქნებ და გავქრე შენს ჰორიზონტზე, რა ფორმით მოვალ შენამდე ნეტავ... (გულს ამოგიღრღნი, თუ თვალს ამოგივსებ მარილის ლოდით)... როდემდე დაინახავ ჩემს ნეგატივს ~ ფოტოფირებში ამღვრეულ მზეს, წითელ სკივრში ჩემი ბავშვობის, თუ ცისარტყელას მონუსხულ სხვენში, კუბოს ფიცრებს ანაგრამებით... ვინ მაპატიებს და ამიტანს, ჩემი Via Dolorosa-თი? რომლის არცოდნის და არდავიწყების სქელი საწამლავი შემასვეს (წითელი რძის შემდეგ)... ვდგავარ ორად გაყოფილი წყლის ფსკერზე და ჩემს თავს დავცქერი (ხორბლის დახრილ თავთავს ვგავარ...) _რა მაშინებს?! ალბათ მანძილი ~ ჩემს სხეულში ზღმარტლის ხეებად ამომდის მტევნები ქარის~ თან მაგლეჯს და თავს მახსენებს შენ ხარ შორით ~ ასე ახლოს და ასე შორს ჯერ არ ყოფილხარ... რაც არასდროს გაქვავებულა, როდემდე მივცე ძალა? ჩემი გონება ივიწყებს წარსულს, გული კი არა ~ ყველა გაყინული მომენტს ცოცხალ კადრებად დაცურავს... არასდროს მოდის დაბრუნება დავიწყებიდან ~ ურობოროსივით მარადიულია. დავხედავ საათის ციფერბლანტს მერე ჩემს თვალებს ~ ჯერ კიდევ მარილი ლღვება ~ ლაკმუსი კი მელნისფერია ~ ფოტოსინთეზიც შედგა... (ზღმარტლის მტევნებში მოქცეული გაყინული მარადისობა)
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი