უსათაურო

ფურცლის კიდე გადავკეცე -
უდროობა.
სანიშნით ვუთხარი ამბებს - 
ნახვამდის. 
ხმა აღარ ისმის, 
ახლა ნელდება ტკენები.
მდორეა სითხე ჩემი სხეულის.
ლურჯი ჩიტების ფრთები მაცვია, 
როგორც ფესვები,
ამოდის კრთება მზე თითქოს ვერძი - თეთრი ფთილები ჩაცმული ლექსად ...
ასხივებს ფაიფურის თეთრ მდუმარებას.
ღამეა მწველი, 
თენდება ცასთან იისფერი გლიცინიას რტოებზე სევდა.
მასში ჩანს ყვითელი ველი, 
ვინმე დრუიდის ხელის გული - 
იშლება უსასრულო სივრცე.
კვდება სიშორე, 
მწვანე ტყემლებში 
თეთრი კაბები აცვიათ ხეებს...
სად არის სასრული წამის? 
სადა ვართ ახლა ჩვენ?