რჩები სიცივის დაუპირებელ...

რჩები სიცივის დაუპირებელ,
წამლის კაფსულებს იცვამ საჭიროს,
იქნებ სიცოცხლე ასე გავიდეს 
წასვლა შენ თვითონ ვერ დააპირო...

ზოგჯერ ხევდები,დგები მარტოკა, 
როგორც  ოთახის ოთხი კედელი ~
ხელებს ჰკიდებენ ახლა დანდობა ~
უსიყვარულო ფიქრის მესნევი.

დგები და ხედავ ჭურჭლის კარადას ~ 
დახლებზე გხვდება თეთრი ვარდები ~
იქნებ ეს არის დამშვიდობება 
და უსასრულო ფიქრის მესერი.

გამბედაობა თუ ვერ გეყოფა,
შეგრცხვება შენი უნიათობის, 
ლექსებთან ერთად შენ ხარ ნათება 
კვლავ შორეული ციურ მნათობის.

რჩები სიცივის დაუპირებელ,
წამლის კაფსულებს იცვამ საჭიროს,
იქნებ სიცოცხლე ასე გავიდეს 
წასვლა შენ თვითონ ვერ დააპირო...