სადღა

სადღა მაქვს ყვირილის თავი, 
ჩემი ხმა ზოგჯერ მყუდრო ბუნაგში იმალება…
ყავარჯნებზე ვაყენებ და ძალას ვატან ბგერების გავლით რამე რომ თქვას ~ 
ცრუ სილამაზეს რომ არ შევწირო…
რამდენი ფუჭი მიუსავლეთი გადაიარა, 
რამდენ გულწრფელობას უკრა თავი, 
იმდენჯერ სიტყვა ბანზე დაუგდეს…

სადღა მაქვს ხმის ამოღების თავი, 
ყეფა შევწყვიტე. ჩემი არც ყოფილა…
ახლა სიჩუმეს შევსახლდით 
მე და მდუმარება…
ჩუმ-ჩუმად ვღეჭავ ცარიელ ფურცლებს, 
სადღაც მიუსავლეთში, 
აბა, სადღა მაქვს ყვირილის თავი…