იყო დრო...
იყო დრო,მის სექსტონივით, მეც ვეძებდი ღმერთებს. მეგონა თავადაც მიშლიდნენ გულებს, არადა შევცდი, ეს უდიდესი კედელი იყო, რაც კი აქამდე მინახავს... მხოლოდ კუპროვანი მასა მისერავდა დღითიდღე გულს და სპეტაკ თვალებს მიწვავდა. რწმენა კი,მთლიანად გულში გამოვიმწყვდიე მქონდა სურვილი ანტიკურობისგან დაცლის ამოწურვის,დასრულების ყოველგვარი სიძველის, რაშიც ვცხოვრობდი. საუზმე თოტთან აღარ მწყუროდა, არც ისიდას ძალით გადაფრენა შავ ქვეყნიერებას. ფიქრი მსურდა ანტიკურობისგან დაცლილ თავში... დავიღალე,ამდენი სიცრუით, თუმცა დიდ პოეტებსაც არწევდათ სიკვდილის ხელი და თავს იკლავდნენ ტკივილის ჟამს... პოეზია უკვდავია.არ დაივიწყო, სერ. თუ ჯერ კიდევ არ დაბადებულხარ,როგორღა მოკვდები?! 2024
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი