ბესარიონ გაბაშვილი

პოეტი, პოლიტიკური მოღვაწე

მე სული ჩემი ფეშქაშად

მე სული ჩემი ფეშქაშად
შენთვისცა შემიწირია.
შენს სიყვარულზე სიკვდიდმდე
მაქვს გასატანი პირია.
დაო, შენც იცი, შორს მყოფსა
მაჭკნობს უხსნელი ჭირია.
პავლე სწერს მოციქულიცა:
\"სჯული არს სიყვარულია\".

მცირედიღა მაკლს სიკვდილსა!..
ეს არს, მოვიდა ჟამია!..
ტილოს ვმზერ ჩემად პერანგად!..
მიწას მითხრიან!.. ვა-მეა!
ვინ დამიტირებს? არვინ მიცვს,
არვის აქ ცრემლთა ნამია!..
ოდეს ვესტუმრო მიწასა,
გახსოვდე მაშინ - ძამია!

თვარა ამ სოფელს ზილვასა
არ ველი შენსა, ჰე დაო!
ფრთენი არა მაქ - ავფრინდე,
მოვიდე სწრაფით შენდაო.
[........
............] ხედაო.
ბედითმა ბადემ შემიცვა.
უგა[...........]

მეგობართაგან ძულვილი
დია ვიქენი იავარ.
პირველ ვარ დებრვე მესურვე;
ახლა მქნეს ვითა იავარ.
შეყროლდენ ჩემგან და დალპენ;
განმაგდეს, ვითა ჭია ვარ.
მსწრაფლ მომიძულეს ყველაყამ;
ცრემლითა დანატია ვარ!

ჭირსა შევსწუხდე მალიად, -
რა არის ესე კაცობა?!
პირუტყვი უღელ შინა სწუხს, -
მისი მექმნება მსგავსობა;
ბოლოს საძოვარს მიუშვან, -
აღარც მას ახსოვს მგზავრობა.
პირველ ჭირს განვლით ყოველი,
მერე მოგვეცეს ხარობა.
კომენტარები (0)