რამდენი ჩვენგან წასული კაცის ..

ლექსში არ გვხვდება არც ერთი ახალი, ორიგინალური სახე ან პოეტური მიგნება. ავტორი ოპერირებს ათასჯერ გამოყენებული, „გაცვეთილი“ ფრაზებითა და კლიშეებით:

„ვერ გადავიხდით ვერასდროს ამაგს“

„მწარეა განცდა“ / „ცარიელი ალაგი“

„ღიმილი ნაცნობი და ალალი“

„სიკეთის მარაგი“

ეს არის ენა, რომელსაც პოეზიაში მხატვრული ღირებულება აღარ აქვს, რადგან ყოველდღიური სადღეგრძელოსა თუ სამძიმრის ტექსტის დონეზეა დაყვანილი.
ტექსტის სტრუქტურა და განწყობა ზუსტად იმეორებს ქართული სუფრის სადღეგრძელოს ფორმულას:

გარდაცვლილი ადამიანის განდიდება („ის ერთი სხვა იყო მაინც“);

კოლექტიური გლოვა („ვნატრობდით მასთან ქუჩაში გავლას“);

სუფრაზე შესასმელი სადღეგრძელო და მორალური დარიგება („ღმერთო, გვაცხოვრე ისე, რომ ჩვენც ოდესმე დავაკლდეთ ქალაქს“).

პოეზია აქ იცვლება მორალიზატორობითა და ტრაფარეტული სენტიმენტალიზმით, რომელიც მკითხველში იწვევს არა ღრმა ემოციურ განცდას, არამედ „ემოციურ შანტაჟს“ — ტექსტი გაიძულებს შეიგრძნო სევდა არა პოეტური ძალის, არამედ თემის სიმძიმის გამო.
ეს ლექსი არის პოეტური პოპულიზმი — სადაც შინაარსის სენტიმენტალურობამ სრულიად მოკლა ფორმა.

ეს არის ტექსტი, რომელიც შეიძლება შესანიშნავად ჟღერდეს მეგობრების წრეში ჭიქა ღვინით ხელში, მაგრამ როდესაც მას შევხედავთ როგორც ლიტერატურულ ნაწარმოებს, ის არის სრულიად შაბლონური, ბანალური და მხატვრულად ღარიბი.