მერანი
მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი, უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი! გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი! გაკვეთე ქარი, გააპე წყალი, გარდაიარე კლდენი და ღრენი, გასწი, გაკურცხლე და შემიმოკლე მოუთმენელსა სავალნი დღენი! ნუ შეეფარვი, ჩემო მფრინავო, ნუცა სიცხესა, ნუცა ავდარსა, ნუ შემიბრალებ დაქანცულობით თავგანწირულსა შენსა მხედარსა! რაა, მოვშორდე ჩემსა მამულსა, მოვაკლდე სწორთა და მეგობარსა, ნუღა ვიხილავ ჩემთა მშობელთა და ჩემსა სატრფოს, ტკბილმოუბარსა; საც დამიღამდეს, იქ გამითენდეს, იქ იყოს ჩემი მიწა სამშობლო, მხოლოდ ვარსკვლავთა, თანამავალთა, ვამცნო გულისა მე საიდუმლო! კვნესა გულისა, ტრფობის ნაშთი, მივცე ზღვის ღელვას, და შენს მშვენიერს, აღტაცებულს, გიჟურსა ლტოლვას! გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი! ნუ დავიმარხო ჩემსა მამულში, ჩემთა წინაპართ საფლავებს შორის, ნუ დამიტიროს სატრფომ გულისა, ნუღა დამეცეს ცრემლი მწუხარის; შავი ყორანი გამითხრის საფლავს მდელოთა შორის ტიალის მინდვრის, და ქარისშხალი ძვალთა შთენილთა ზარით, ღრიალით, მიწას მამაყრის! სატრფოს ცრემლის წილ მკვდარსა ოხერსა დამეცემიან ციურნი ცვარნი, ჩემთა ნათესავთ გლოვისა ნაცვლად მივალალებენ სვავნი მყივარნი! გასწი, გაფრინდი, ჩემო მერანო, გარდამატარე ბედის სამძღვარი, თუ აქამომდე არ ემონა მას, არც აწ ემონოს შენი მხედარი! დაე მოვკვდე მე უპატრონოდ მისგან, ოხერი! ვერ შემაშინოს მისმა ბასრმა მოსისხლე მტერი! გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი! ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის ეს განწირულის სულის კვეთება, და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება; და ჩემს შემდგომად მოძმესა ჩემსა სიძნელე გზისა გაუადვილდეს, და შეუპოვრად მას ჰუნე თვისი შავის ბედის წინ გამოუქროლდეს! მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი, უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი! გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
9 კომენტარი
მსოფლიო დონის შედევრი !
აბა ჰე აბა ჰო
NEVER BACK DOWN NEVER GIVE UP - ნიკოლოზ ბარათაშვილი
I WILL SURVIVE THIS EXAM!!1!1!!!
we all gonna make it🤣🤣🤣
ასეგი, ყველა ერთ გვერდს ვართ შეკრებილი, არა? მე №181 სკოლი IV ვარიანტი (3 ივლისს 14:00 სთ-ზე მაქვს) წარმატებასა და დასახული მიზნების მიღწევას გისურვებთ აბიტურიენტებო! ყველაფერსაც დავძლევთ. 😊💕
მერანი და ყორანი იყო გაცვეთილი კლიშეები მაშინაც კი როცა ეს ლექსი დაიწერა.დააკვირდით რითმას ტიალის მინდვრის /მიწას მამაყრის.როგორი უხეში და უგემოვნოა.მეტაფორები არის კლიშეებით სავსე. ზოგიერთი სიტყვა აბსოლუტურად რიტმის შემავსებელია და მეტი არაფერი.ერთადერთი ღირებული სტროფი არის :ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის..." მაგრამ გრამატიკული რითმებით. ასევე სადავო ფილოსოფიით.
ქალბატონო კონსტანტინე, თქვენ იმას ამბობთ, რომ უკეთ შეგიძლიათ დაწეროთ ეს?
მე არსად მითქვამს უკეთ დავწერდი,ეს პრიმიტიული მსჯელობაა. არამედ ზოგადად ასეთი შინაარსის არსებობას ვაყენებ ეჭვქვეშ: საერთოდ უნდა იწერებოდეს თუ არა მსგავსი ტექსტები? ის, რომ ადამიანი საკუთარი თავგანწირვის იმედად იყოს დარჩენილი, რათა სხვას გაუადვილოს გზა — შესაძლოა, რომანტიკული და ლამაზია, მაგრამ პრაქტიკაში რამდენად სწორი ფილოსოფიაა?
ეს რაც შეეხება შინაარსს. ხოლო ის პოეტური სისუსტეები, რაზეც მივუთითე, უბრალოდ ფაქტებია. მაგალითად:
„გაკვეთე ქარი, გააპე წყალი, გარდაიარე კლდენი და ღრენი,
გასწი, გაკურცხლე და შემიმოკლე მოუთმენელსა სავალნი დღენი!
ნუ შეეფარვი, ჩემო მფრინავო, ნუცა სიცხესა, ნუცა ავდარსა...“
ეს ჩამონათვალები წმინდა წყლის შემავსებელი სტრიქონებია (რიტმისა თუ საზომის შევსებისთვის).
ასევე გაუგებარია შემდეგი მონაკვეთიც:
„კვნესა გულისა, ტრფობის ნაშთი, მივცე ზღვის ღელვას,
და შენს მშვენიერს, აღტაცებულს, გიჟურსა ლტოლვას!“
აქ ავტორი „შენ“-ში ვის გულისხმობს — სამშობლოს, სატრფოს თუ თავისუფლების იდეას? ეს „შენ“ სრულიად გაუგებრად იჭრება ტექსტში.
მსგავსი სისუსტეები ნამდვილად არსებობს, ისევე როგორც უბრალო, გრამატიკული რითმები.