ლექსის წერა რომ მცოდნოდა

ლექსის წერა რომ მცოდნოდა
მე დავწერდი მხოლოდ შენზე,
რითმებს ისე ავაწყობდი
როგორც შენი ბაგე ბგერებს,
ფუნჯის მოსმა რომ მესწავლა
თვალებს შენსას დავხატავდი
რომ მახსოვდეს ქვეყნად მარად
თუ გონებას რად ვკარგავდი.
იმის ნიჭი მე რომ მქონდეს
მუსიკას რომ ვქმნიდე ლამაზს
შენს მკერდივით აზვირთული
ჰანგნი მონუსხავდა დარბაზს,
მაგრამ შემიძლი ვცადო
ჩემს ფიქრებში გხატო, გწერო,
და ჩემს შექმნი მელოდიებს 
ცაში დირიჟორობს წერო,
იმ ლექსებში ისე ერწყმის
სიტყვა სიტყვას, ღამე დილას,
როგორც შენი ფეხის ტერფნი
ზღვისკენ მიმავალი ქვიშას,
ფერებს ვარჩევ პალიტრაზე
როცა გხატავ შიშველს, ღვთიურს,
ბნედა მოსდის მთავრეს და მზეს
იგივე სჭირთ ვარსკვლავთ ციურს,
ოცნება მქვს დავქრი ცაში
თუ კი შევძლებ ოდეს გნახო
თუ მაკოცებ მხოლოდ მაშინ,
ეს ფიქრები დაგანახო.
დანი ადამელია