შეუჩერებელნი

შეუცნობელი ადამიანთა ბრბო,
შეხედავ სახესა ჰგავს,
მაგრამ შედარება აღარ 
ხერხდება 
მეტად რთული გასარჩევია...

შენი მომკილით, მოკალათება,
თითქოს და მათი ოფლის ღვრითა 
კეთება, მაგრამ შენი სისხლის 
მსმელებად შემორაგმულნი.

რით, როგორ, რაღა წაიღონ
ამოგაგლიჯონ,
ვალდებულების ჩათვლითა...
ფეხი-ფეხ მაღალა მორთხმულნი,
ყავის სმით გადამთრალები,
ზედაც აღარა მხედავნი,
მხოლოდ მათ დიდ სურვილებისა,
ასრულებითა მხცოვანი.

შენ კი უკან არ ხევით, არაფრის 
მთქმელად,
ნაზი ღიმილ-შემშრალ, მათი 
დალოცვით.

ამ ქვეყნად მხოლოდ ჩემი ყოფილა,
უფლისაგან სულის ჩუქება და
დედის გულს ახლოს ნამღერი ნანა,
მოთმინებებით, გახევებული,
და გზად-ხიდად მიმავალს,
სულთმობძავი გოლგოთითა,
წყვდიადში წასვლით და იქ 
დარჩენით, ჩამოსვენებით,

არაფერით ფიქრი!
მოუსვენრობა!
ამ წუხილების იქ გაქარვება,
არსებობისა წუთების,
ხიბლში მტირალსა,
ჩქარი ნებითა, ნელი მითვლემად...