წმინდა წყლის სიმართლე

კაცი შემხვდა ერთხელ. რაღაცაზე გამოველაპარაკეთ ერთმანეთს და საუბარმა შეგვითრია.
ბოლოს მითხრა:
— სიკვდილი მინდაო.
— რად გინდა? — ვკითხე.
ჩაფიქრდა და ღიმილით მიპასუხა:
— ხომ გაგიგია, ღმერთს თავისთან კარგი ადამიანები მიჰყავსო?
— კი, გამიგია.
— მინდა, ჩემზეც ასე იფიქრონ.
იშვიათად ვარ რამეში დარწმუნებული, მაგრამ ეს გამონაკლისი შემთხვევა იყო. კაცი წმინდა წყლის სიმართლეს ამბობდა. შემიძლია წარმოვიდგინო ისეთი წმინდა წყალი, რომელიც თვალით შეუმჩნეველი არის.
კიდეც შემშურდა მისი — მისი გულწრფელი გულწრფელობის.
როცა ვუყურებდი, მეგონა შიშველი იყო, სრულიად შიშველი, მაგრამ ეს სულაც არ ადარდებდა. მეძავსაც კი შეშურდებოდა მისი სიშიშვლის და ამავდროულად შერცხვებოდა კიდეც. გაწითლდებოდა, ასე ტანშეძარცვული რომ ყოფილიყო.
ედემის ბაღში, ადამის ნაცვლად, ამ კაცს რომ შეეჭამა აკრძალული ხილი, ალბათ ლეღვის ფოთოლსაც არ მიიფარებდა.
— ღუზა მოგწონს? — მკითხა.
— არა, არ მომწონს, — ვუპასუხე.
— რატომ?
— აფერხებს წლობით ზღვაში მოგზაურ და დაქანცულ გემს, რომელიც ხმელეთისკენ მიდის.
— ღუზა მაგისთვის არ გამოუგონიათ, — ისევ გაიცინა.
— აბა, რისთვის?
— შტორმის დროს, რომ გემი შეჩერდეს და სული მოითქვას, არ ჩაიძიროს.
— კიდევ?
— კიდევ, როცა ხმელეთთან აჩერებენ.
— რატომ?
— რომ გაჩერდეს იქ, სადაც ამდენი ხანი უნდოდა მისვლა.
ეს კაცი ღუზასავით მძიმე იყო, მაგრამ მერწმუნეთ, არ დაგამძიმებდათ.
იცოდა, როგორ ჩასულიყო ფსკერზე, როგორ დამხრჩვალიყო და შემდეგ ისევ ამოეყვინთა. არ ჟანგდებოდა, მითუმეტეს მარილიან წყალში. ხანდახან კოროზირებული საფარი გაუჩნდებოდა, მაგრამ ამასაც წყლით იშორებდა.
მკვდარივით ეგდო ფსკერზე და მაინც იცოდა, როდის უნდა ამოსულიყო, რომ გემს გზა გაეგრძელებინა.
— გამიგია, ანგელოზები ისეთები არ არიან, ჩვენ რომ გვგონია, — განაგრძო კაცმა.
— ეს რას ნიშნავს?
— ისინი ლამაზები არ არიან. პირიქით, საშინლად გამოიყურებიან. შეიძლება შეგაშფოთონ კიდეც, მათგან გაქცევა მოგინდეს.
— მერე?
— მე ანგელოზი ვარ.
მართლაც მახინჯი იყო, საზარელი. გაყვითლებულ სახეზე ნაოჭები ასკდებოდა, ღიმილისგან გაჩენილი ნაოჭები. თითქოს პიკასოს სახატავი ტილო გამოელია და ამ კაცის სახეზე კონტურების გასმა დაიწყო. მისი აქერცლილი კანი ცუდად გაცრილ ფქვილს მოგაგონებდათ, ალაგ-ალაგ გამხმარი სისხლი ჰქონდა დახეთქილ ტუჩებზე, წვერ-ულვაში საუკუნის ნაცარივით მიკრობოდა სახეზე.
ყველაფრის მიუხედავად, ეს კაცი საშინელი არ ყოფილა.
— მე ზამთრის ასაკის კაცი ვარ, — განაგრძო მან.
— ეს რას ნიშნავს?
— ჩემი ასაკი ზამთრის შესაფერისია. ცივი დეკემბერის მიწურული ვარ, ცოტაც და უფრო ცივ იანვარში შევაბიჯებ.
— მე რა ასაკში ვარ?
— შენ ცელქი გაზაფხული ხარ. ახლახანს გადახვედი აპრილიდან მაისში.
მოხუცი იყო, ჩამომხმარი მაჯის მტევნებით, დაობებული ძარღვებით, ჩავარდნილი თვალებით. თოვლივით თეთრი გამომეტყველება ჰქონდა — ისეთი გულუბრყვილო, როგორიც მოხუცებს ახასიათებთ, ოდნავ ღიმილსაც კი მოგგვრიდათ ახალგაზრდას. ჩაცვენილი კბილების გამო ენას უჩლიფავდა კიდეც. წელში მოხრილი იყო, დაახლოებით ხის გაღუნული ტოტივით, მაგრამ თხილამურებზე სრიალი უყვარდა და გამოსდიოდა კიდეც.
— არიან ისეთი ადამიანები, ვინც განუგეშებენ? — მკითხა ისევ.
— კი, — ვუპასუხე.
— ხშირად?
— თუ ვთხოვ, კი.
— ახლა გჭირდება ნუგეში?
— ალბათ, არ ვიცი, — ვთქვი (ნამდვილად მჭირდებოდა, მაგრამ სიამაყემ არ მომცა უფლება სიმართლე მეთქვა).
— განუგეშებდი, მაგრამ არ მგონია გამომივიდეს.
— რატომ?
— შეიძლება ეს არასწორად გავაკეთო და უფრო მეტად დაგწყვიტო გული.
ეს თქვა და გაჩუმდა. ერთი სიტყვაც აღარ დაუძრავს თანაგრძნობაზე. აღარც მიყურებდა. უსასრულობაში გაიხედა და თვალი გააშტერა. მინდოდა გამომეცნო, რას ფიქრობდა. ცოტახნით დავაკვირდი და მივხვდი, ჯავრობდა. ჯავრობდა, რომ ნუგეშს ვერ მაძლევდა, რადგან ფრთხილი ადამიანი იყო. მე კი ცხოვრებაში პირველად ვიგრძენი ნუგეში.
დავემშვიდობეთ ერთმანეთს.
სახლში წამოვედი, შევედი ჩემთვის დალაგებულ და მოწესრიგებულ, სხვებისთვის არეულ და მისალაგებელ ოთახში და ლოგინზე დავწექი.
დავწექი და მივხვდი, რომ მე ნუგეში არ შემეძლო.
მივხვდი, რომ ჩემს გაზაფხულში სულ წვიმა და ტალახი ზეიმობდა.
მივხვდი, რომ ლამაზი დემონი ვიყავი.
მივხვდი, რომ გემს ღუზა კი არა, მე ვძირავდი და მივხვდი, რომ სიკვდილი ჩემთვის დასასრული იყო.