ეკლექტიკა

ეკლექტიკა

ასიმილირდა ზღვა პროფირებთან
შეერია და ისევ გაიყო.
მეც სულ მარტო ვარ ჩემს 
პროფილებთან...
მეც სულ მარტო ვარ - 
შენი არ იყოს.

ქალაქში ვსუნთქავ მეტალის მტვერით...
ნაპირზე ქარი დაათრევს კოდებს...
ყანჩელის ფონზე უყვითლეს ფოთლებს -
მამა მოუკვდა.

ცის ვიტრინებზე გაშიფრულ ციფრებს,
ამ ვირტუალურ ცხოვრების ციხეს,
რაღაც დრო უნდა -

გაუშვას ის, რაც აღარ ეკუთვნის,
რომ იმუქრება სხვისი ბებუთით,
მაგრამ შოუა -

და შოუ ითხოვს,
თავისუფლების მსხვერპლად შეწირვას.
ჩემი აივნის მკვიდრი მერცხლები,
ფესვებიდან შორს გადახვეწილან.

ცა დაიშალა პიქსელ-პიქსელად.
ზღვიდან კაპიტნის წყდება კავშირი...
მზის ჩასვლამ პორტზე მიაბისერა
და ვდგავარ ნაყინგამდნარ ბავშვივით.

ალბათ, ესაა ცხოვრების გეტო,
გეყრდნობი შენ და 
ციფრულ რიკულებს.
არ გამიბრაზდე  - ვარსებობ ღმერთო?!
- როცა არავინ აღარ მიყურებს... 

© გიორგი გულუა