სიმღერა ბაღის შეყვარებულს

მე გწერ წერილებს და ბრმა მზერას ვიგონებ სითბოდ,
მზერას - წერილებს ბარათებად გზად რომ აცვია -
შენ შეგიძლია ამოიცნო და წაიკითხო,
ჩემი ფიქრების საშინელი კალიგრაფია.
ხან ისე ჩუმად, უსხეულოდ საღამოვდება -
წლების უკნიდან შენი ფეხის ფრთხილი ხმა ისმის,
და შენს ნაბიჯებს ღამით ვაცმევ შენს უცხო სხეულს -
დიდი ხანია შევისწავლე ხელობა სიზმრის.
თუმც რა აზრი აქვს დილით ავდგე, დავლიო ყავა,
სარკეში მზერა გავისწორო, მერე საყელო,
თუ მესიზმრე და ცხადის ფილმად ეს აღარ გავა -
წყალს სიზმრის ნაცვლად ეგებ თავი სჯობს გავაყოლო
შენ ცხოვრობ სოფლის სიახლოვეს, სხვა ქარებს იტევ,
იცვლი სამოსებს - დღის და ღამის - ძველ სავარძელზე. 
ხან დღე მოკლე გაქვს და სიფხიზლის მოძენძილ სვიტერს 
სხვა ფერის ძაფით - ლამფის შუქით ქსოვ და აგრძელებ.
არცერთმა ვიცით, როდის ვნახავთ ერთმანეთს, რადგან
ვერ გავთვლით, დღე და ღამე როდის შემოგვერღვევა -
როცა ორივე აღმოვჩნდებით იმ ბაღის კართან,
რომელსაც ალბათ არ ერქმევა საბავშვო ბაღი,
ანდა რა იცი, შეიძლება ასეც ერქმევა.