ფრანც კაფკას

კაცი ტარაკნად გადაქცეილი
როგორ საუბრობს ღმერთების ენით
როგორ დაღუპავს ჟამი წყეული
ყოველგვარ ამბოხს, ცის აღმაფრენით

მე მესმის მხოლოდ თითქოს შენი ხმა
და ახალგაზრდის ჭლექით ანთება
ვერავინ ავსებს სიკვდილის ნაპრალს
თუნდაც ჯვარს ეცვა, წარსულს ბარდება

ყოველი ფიქრი, ყოველი ბრძოლა
რაც განგასხვავებს მოკვდავ კაცთაგან
ზეცა დაობლდა შენი სიკვდილით
შენი სიკვდილით მიწაც გამწარდა

მონათესავე სულო გიგალობ
მონაზონივით ჩემი ტაძრიდან
მინდა ქვეყანას გადამალული
ჩვენი სულები აღდგეს ნაცრიდან !