სიბილ ვეინის დატირება

გულისთქმა ჩემი მგლოვიარე არის მისნობა 
წყლის ხავსებშია გადახრწნილი მისი ლეგენდა
ცრემლი ერევა ხორცში შთანთქმულ მარადისობას
მთვარე ცივ ტბორში ატივტივებს სიბილის კენტად ▪︎

არს დორიანი,  ცოდვის შვილი  ცივი თვალებით
თითქოს ზედ აწევს ლამაზ ნაკვეთებს ცოდვის ლოდები
მდინარის ტბორზე გოლიათი ცივი მთვარეა
და როიალი სიბილ ვეინს კრძალავს გოდებით ▪︎

დაუჩოქებლად ატირდება წყალთან ტირიფი
ნაზი ბაგენი არყოფნაში დამუნჯდებიან
სიბილ ვეინი,  დამარხული აკლდამის ნიმფა
სიკვდილს მოუცავს, ავს და სნებიანს ▪︎ 

პოეტის სული, ტიტანური ქალწულს იგლოვებს
გრეის პორტრეტი სევდიანი, მახინჯი მარად
სიბილ ვეინის მოლანდება, უმწიკვლო სულის
შავ წუთისოფლის  დარაჯად მდგარა ▪︎

როს ატირდება ცაზე ვარსკვლავი
ქალწულის ლანდიც ჩვენში  სახლდება
თუ სიყვარული ჯვარზე გაგაკრავს
სიცოცხლეც კვდება, ატალახდება !