ფენიქსების ვალსი

სიყვარულში ისე უნდა გამოვუტყდე,
თითქოს ამის შემდეგ დავტოვებ სამყაროს.
თუმცა ერთი წუთით, გონებას მოუხმე,
იქნებ და ასეთ დროს, სულ არაფრის თქმა სჯობს.

დავხუჭე თვალები, ოცნებებს მივენდე,
სიზმარში ახდენილ, არ მომხდარ პაემანს.
ზმანებით ქარცეცხლში, კოცნას სჯობს მივეცე,
ნამდვილ სამყაროში მარტოსულ წამებას.

მივუშვი ტუჩები, მოდუნდნენ თავისთვის,
თითქოს შეხებაზე ურცხვად გაეცინათ,
ვიგრძენი, რაც მტკივა, და მართლა განიცდი,
ტკივილებს ჩემს მკერდთან ნაზად ჩაეძინათ.

გინატრე ძლიერად ჩენთან, რომ აღმოჩნდე,
ცხოვრების მორევიდან გამოგითხოვე.
არ მინდა შენგან, რომ წარსული შემომრჩეს,
მე მინდა შენს გვერდით განვლო ეს სიცოცხლე.

უკან მოვიტოვოთ წარსული წყენები,
გრძნობებს თუ ავყევით არ არის სირცხვილი.
მეორედ ძვირფასო, მე ვერ შეგელევი.
იდიოტი ვარ...და ასე ნუ იცინი!

მზისფერ ფრინველების დრო, როცა მოვიდა.
ზეცაში დაფერფლილი ფენიქსთა ვალსი,
ცეცხლოვან ფანტელად ისე წამოვიდა,
შავი თოვლი მოეფინა სამსარაში.

აღზევდა სამყაროს წყვდიადის გულიდან,
ახალი სიცოცხლე, უკვდავი სულების.
ერთი ნახვით აენთნენ სიყვარულით კვლავ,
რომ გაანადგურონ( გადაარჩინონ) ისევ ერთმანეთი.