ფენიქსების ვალსი

სიყვარულში ვცდილობ ისე გამოგიტყდე,
თითქოს ამის შემდეგ დავტოვებ სამყაროს.
გაცისკროვნებულმა გონებას მოვუხმე,
იქნებ და ასეთ დროს თქმას არაფრის თქმა სჯობს.

დავხუჭე თვალები, ოცნებებს მივენდე,
სიზმარში ახდენილ, არ შემდგარ პაემანს.
ზმანებით ქარცეცხლში , კოცნას სჯობს მივეცე,
ნამდვილ სამყაროში მარტოსულ წამებას.


მიუშვი ტუჩები, მოდუნდნენ თავისთვის,
და ჩემს შეხებაზე ურცხვად გაეცინოთ,
იგრძენი, რაც გტკივა, თუ მართლა განიცდი,
ტკივილებს ჩემს მკერდთან ნაზად ჩაეძინოთ.

არ გახდე უაზრო, იფიქრე მარტივად,
და ვნებებს არასდროს არ აჰყვე სირცხვილით.
ყურში ჩამჩურჩულე, თუ ასე გაჭირდა,
თუ გინდა უბრალოდ იყვირე გიჟივით.

გინატრე ძლიერად ჩენთან, რომ აღმოჩნდე,
თავს თუ მოგაბეზრებ, მაინც არ დამტოვო.
არ მინდა შენგან, რომ წარსული შემომრჩეს,
მე მინდა შენს გვერდით სიცოცხლე მადროვო.

ვენდეთ ნავსაყუდელში გაშლილ იალქანს.
ჩვენ ერთი ცხოვრება ორზე გავიყავით.
მოვივლით მსოფლიოს ქვეყნების მიწა-წყალს
გვიან მივხვდებით, სამყარო, ჩვენ ვიყავით.

წარმომიდგინე, როგორც სხვა ან სხვაგვარი
ზღვის გადოცურვით, ვინც შეცვლიდა სამყაროს
და თუნდაც გავხდე მე ერთი ბრმა მხატვარი
სხეულს თუ ვერ ვნახავ, სული უნდა ვხატო.

მზისფერ ფრინველების დრო, როცა მოვიდა.
ზეცაში დაფერფლილი ფენიქსთა ვალსი,
ცეცხლოვან ფანტელად ისე წამოვიდა,
შავი თოვლი მოეფინა სამსარაში.

აღზევდა სამყაროს წყვდიადის გულიდან,
ახალი სიცოცხლე, უკვდავი სულების.
ერთი ნახვით აენთნენ სიყვარულით კვლავ,
რომ გაანადგურონ ისევ ერთმანეთი.