ფენიქსების ვალსი

იცეკვე ისე, რომ ყურება მოუნდეთ,
თითქოს ამის შემდეგ ტოვებდე სამყაროს.
და გაგიჟებულმა გონებას მოუხმე
რომ ყოფის ყოველი წამი დააფასო!
დახუჭე თვალები, ზმანებებს მიენდე,
სიზმარში ახდენილ, არ შემდგარ პაემანს.
ოცნების ქარბუქში კოცნას სჯობს მიეცე,
ნამდვილ სამყაროში მარტოსულ წამებას.
გაფრინდი ისე, მეც გაფრენა მომიხდეს.
ზეცაში აჭრილი ფენიქსების ვალსი,
ცეცხლოვან ფანტელთა თოვლად წამოვიდეს,
სითბო მოეფინოს ქალაქს ცივ ზამთარში.
მიუშვი ტუჩები, მოდუნდნენ თავისთვის,
და ჩემს შეხებაზე ურცხვად გაეცინოთ,
იგრძენი, რაც გტკივა, თუ მართლა განიცდი,
ტკივილებს ჩემს მკერდთან ნაზად ჩაეძინოთ.
გთხოვ გახდი უაზრო, იფიქრე მარტივად,
და ვნებებს არასდროს არ აყვე სირცხვილით.
ყურში ჩამჩურჩულე, თუ ასე გაჭირდა,
თუ გინდა უბრალოდ იყვირე გიჟივით.
მინატრე ძლიერად შენთან, რომ აღმოვჩნდე,
არასდროს გამიშვა, აღარ მიმატოვო.
არ მინდა შენგან, რომ წარსული შემომრჩეს,
მე მინდა შენს გვერდით სიცოცხლე მადროვო.
ამოდი ჩემს გემზე, მე გავშლი იალქანს.
იქითკენ გავცუროთ, სადაც არ გველიან.
ქარისგან გამოწვდილ შტორმს გამოვეკიდოთ,
და როცა მივხვდებით, სამყარო ჩვენშია.
რომ ჩვენი ცხოვრება ყოფილა ზღაპარი,
რაც არ უნდა მოხდეს,სხვას არ დავაბრალოთ,
და თუნდაც ერთ დღეს, რომც გახდე ბრმა მხატვარი,
სხეულს თუ ვერ ნახავ, სული უნდა ხატო!