ქალაქის მეზღვაური

დამიპატარავდა ძველი სვიტერი,
გადავეჩვიე ლექსების წერას,
არ ვტირი თითი თუ გავიჭერი,
ძილის წინ შუქი კი მაინც მრჩება.

წვიმის დროს ქოლგას არავინ მატანს,
თბილად ჩაცმასაც არ მაიძულებს,
რომ დამიბარეს რძეს ვუსხამ კატას,
რაც არ უნდა დააშავოს, ვუთმენ.

მეზღვაურებმა დატოვეს ზღვები,
ნუ თუ ეს გემიც ჩაიძირება.
გაცვდნენ სვიტერზე ზოლები, წლებით.
რაც უფრო მზეა, მე მცივა მეტად (დედა)

როცა დავუბრუნდებით ნაპირებს,
იქ თუ დაგვხვდება, ვინც სულ გვაცილებს?
ცხარე ცრემლებით ვინც ავატირეთ,
ნუ თუ შევძლებთ და კვლავ გავაღიმებთ?

უცნობი უდაბნოს მირაჟებში,
მოხეტიალე მეზღვაურივით.
ქრებიან ძველი მისამართები,
მკლავს დაუოკებელი წყურვილი.

გაუკაცრიელებულ ქალაქში,
არც სიტყვის მთქმელი, არც მეგობარი.
მე შენ სიმართლეს სულ გიმალავდი,
ძლიერ მიმძიმდა ყველა ზამთარი.

სადაც არ ვიყო ვგრძნობ სიმარტოვეს,
თავიდან ფიქრი ვერ მოვიშორე.
როგორ შორია ეს სიახლოვე,
და როგორ ახლოა ეს სიშორე.