ქალაქის მეზღვაური

აღარ მეტევა ძველი სვიტერი
ფრჩხილების კვნეტას გადავეჩვიე
არ ვტირი თითი თუ გავიჭერი
შუქის ჩაქრობას ვერ შევეჩვიე

არავინ მაძალებს თბილად ჩაცმას,
წვიმის დროს ქოლგას აღარ მაფარებს,
რომ დამიბარე რძეს ვუსხამ კატას,
ჩემზე ცელქია და სულ მაწვალებს.

მეზღვაურებმა დატოვეს ზღვები,
ნუთუ ეს გემიც ჩაიძირება?!
წლებივით გაცვდნენ ჯემპრზე ზოლები
რაც უფრო მათბობს მზე, მცივა, დედა.

როცა დავუბრუნდებით ნაპირებს,
თუ დაგვხვდებიან ვინც გაგვაცილეს?
ცხარე ცრემლებით ვინც ავატირეთ,
ნუ თუ შევძლებთ და კვლავ გავაღიმებთ?

ქუჩები წყალქვეშა დინებებს გავს
ხალხი თევზივით მიცურავს მათში.
წყვდიადში მინათებს შუქურა გზას
ჩავუშვა ღუზა, დავბრუნდე სახლში.

ქრებიან თვალწინ ოაზისები
მკლავს დაუოკებელი წყურვილი.
უცნობი უდაბნოს მირაჟებში,
მოხეტიალე მეზღვაურივით.

მე შენ სიმართლეს სულ გიმალავდი,
რადგან მიმძიმდა ყველა ზამთარი.
გაუკაცრიელებულ ქალაქში,
დავკარგე მე შენი მისამართი

ხალხმრავლობაში ვგრძნობ სიმარტოვეს,
მარტო კი აჩრდილებს ვერ ვიშორებ
როგორ შორია ეს სიახლოვე,
და როგორ ახლოა ეს სიშორე.