ქალაქის მეზღვაური

ქუჩები, როგორც ზღვების დინება.
ხალხი თევზივით მიედინება,
ჩავუშვებ ღუზას ნაპირთან ახლოს,
იქნებ ამან მაინც გაამართლოს.

აღარ მეტევა ძველი სვიტერი,
გადავეჩვიე ფრჩხილების კვნეტას,
არ ვტირი თითი თუ გავიჭერი,
ძილის წინ შუქი კი მაინც მრჩება.

წვიმის დროს ქოლგას არავინ მატანს,
თბილად ჩაცმასაც არ მაიძულებს,
რომ დამიბარე რძეს ვუსხამ კატას,
რაც არ უნდა დააშავოს, ვუთმენ.

მეზღვაურებმა დატოვეს ზღვები,
ნუ თუ ეს გემიც ჩაიძირება.
სვიტრზე ზოლები გაცვდა,ვით წლები.
რაც უფრო მზეა, მე მცივა დედა.

როცა დავუბრუნდებით ნაპირებს,
იქ თუ დაგვხვდება, ვინც სულ გვაცილებს?
ვინც ცხარე ცრემლებით ავატირეთ,
შევძლებთ სიხარულით გავაღიმებთ?

უცნობი უდაბნოს მირაჟებში
დავეხეტები ბედუინივით.
ქრებიან ძველი მისამართები,
მკლავს დაუოკებელი წყურვილი.

გაუკაცრიელებულ ქალაქში,
არც სიტყვის მთქმელი, არც მეგობარი.
გაციებასაც კი გიმალავდი,
ძლიერ მიმძიმდა ყველა ზამთარი.

სადაც არ ვიყო ვგრძნობ სიმარტოვეს,
თავიდან ფიქრი ვერ მოვიშორე.
როგორ შორია ეს სიახლოვე,
და როგორ ახლოა ეს სიშორე.