მზე, მამლაყინწა და მელა
1 ტყის პირა სოფლის პატარა ფერმას მამალი ყივილით აღვიძებდა. მაგრამ იმ დილით მოულოდნელად, განთიადს მდუმარედ შეეგება უკმაყოფილო იყო რადგანაც თავის ანარეკლს წყლის პირას შეხვდა, ერთი ნისკარტის ჩარტყმით დამთავრდა მის ტოლთან და სწორთან შერკინება. გაფოფრებული, შარს დაეძებდა, ჩხუბის თავად ის თვით ღმერთმა შექმნა. ბოლოს ისეთ მეტოქეს შეება უფრო დიდი, რომ არ იყო ქვეყნად — დღეს ამოსულხარ მზეო, ადრიან. როდის გავეცი ამის ბრძანება?! ჩემი ყივილი აღარ დაგჭირდა, როდიდან გახდი ასე თავნება? მიაყურადა რა მამლაყინწას — მწვერვალებიდან, მნათობმა მზემ თქვა: — შენი ყივილი მესმის დაბლიდან. ჩემგან რა გინდა, ჩემს ნებაზე ვარ. — შენს ნებაზეო, რა გამოვიდა? ამბობ, რომ ტყუილში მიცხოვრია. როგორი უსარგებლო ფრთებიც მაქვს, რა ხმაც ასე ტყუილად მქონია? თუ მართლა ასეა, მამლის ყივილს, დღეიდან ვერავინ გაიგონებთ. ფეხი დაჰკრა და წავიდა იქით, საითაც ზურგის ქარები ქროდნენ. ფრინველებმა თქვეს: - რაღაც ვიღონოთ, თორემ ვინ გვამცნობს კვლავ გათენებას. სანამ ჩასულა, მზეს მივაკითხოთ, საშველი მაგას ეცოდინება. მზემ უპასუხა: - თავის ბუნებას ვინც ვერ ცნობს, ვაი მისი ბრალიო სანამდე ქარმა არ დაუბერა, მძიმე ეგონა ბუმბულს თავიო. 2
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი