ჩემი პოლიტიკური

იყო კოლხური ნაპირი,
მიუვალი და ზღაპრული,
სამიზნე არგონავტების,
შორი და გზაჩახლართული.
გმირებით სავსე ხომალდი,
მრავალ ხმიანი მგზავრულით.
საბერძნეთიდან მოტანილ
ქარებს,მოჰყვებოდა ცურვით.
ერი მრავალ ჭირ-ნახული,
რომ ვერ მოდრიკა ვერცერთმა.
შიგნიდან გამონახული,
გზებით გაძარცვეს ბერძნებმა.
რომ არა კუბიდონების,
ისრით დაჭრილი მედეა.
მრავალი იასონების,
ჯარი ვერაფერს შეძლებდა.
მოგვტაცეს ხელმწიფის შვილი
ოქროს საწმისი წაიღეს,
მიწას მოჰფინეს სიკვდილი,
გზადაც არავინ დაინდეს.
ძველი ცივილიზაცია,
ცხვრის ტყავიდან,რომ გაიცნეს,
მას შემდეგ რიგში არიან,
მაგრამ ვერაფრით დაიპყრეს.
მუდმივად უნდა გვახსოვდეს
აქამდე,როგორ მოვედით.
მტერს,რომ მოყვარედ არ ვცნობდეთ,
მტრად არ მივიღოთ ყოველი.
2
ჩვენი პატარა ქვეყანა,
თავისი მთით და ველებით.
წილ-ნაყარია ღმერთთანა.
სამოთხეს თუ შევედრებით.
იმპერიები ებრძოდნენ
და არცერთი დარჩა მათგან.
აქ ისეთები მეფობდნენ,
მათზე ლეგენდები დაგვრჩა.
ლეკვი ლომისა სწორია,
ძუ იყოს თუნდა ხვადია.
რუსთავლის მონაგონია,
თამარის ოქროს ხანიდან.
იქ სადაც აღმოაჩინეს,
პირველი ევროპელები.
იქ სადაც სტუმარ-მასპინძელს,
თხზავდნენ დიდი პოეტები.
აქ დაქრის ტატოს მერანი.
დაფრინავს ვაჟას არწივი,
ეს შოთას ვეფხვის ტყე არის.
ქვეყანა ოქროს საწმისის.
სად მოუკლავს მოყმე ვეფხვსა,
ვეფხვიც მომკვდარა დაჭრილი,
სად მხეცის და მოყმის დედა,
შვილებს ერთად თავს დასტირის.
ათასად დაქასაქსული და
ყოველთვის გადარჩენილი.
ჩვეულება ქართულია
ვიცავთ საქართველოს შვილნი. 
არ დავკარგოთ უნდა რწმენა,
თუნდაც დავკარგოთ მიწები.
ჩვენი არის გამარჯვება,
თუ კი არ გავიყიდებით.
არ იცვლება ისტორია,
დავითის და გოლიათის.
ვინც ნამდვილი მებრძოლია,
ღვთის ძალა მის კენჭშიც არის.
ტყუილად არ გვიბრძოლია,
ტყუილად არ გვითმენია.
დავიბრუნებთ რაც გვქონია.
სხვა ბედი არ გვიწერია.
მაგრამ დღეს თუ ერთმანეთის
განადგურებას შევრჩებით,
არ გვჭირდება მერე მტერი
დაგვიმონებს თავი ჩვენი.
ფესვები გაქვს შენს მიწაში,
სამყაროში კი ტოტები.
კოსმოპოლიტიზმი არის.
პატრიოტად როცა რჩები.
3
კვლავ რიგში მდგარ სულხან-საბას,
ლოდინით ტყუილად ღლიან.
თითქოს ასე გამოცხადდა,
საბოლოოდ ვუხვევთ გზიდან.
მისვლა უკუსვლით მოგვინდა
დანიშნულების ადგილთან.
საიდანღაც გვეძახიან
"ჰე,მოთამაშე,მზად იყავ!"
ერთ დროს ჩვენი რუსთაველი,
გახდა ლამის რუსთა ველი.
დაუპირისპირდნენ ძმები,
არ დაინდეს ერთმანეთი.
მტკნარ წყალში არეკლილი ცა,
პროტესტის ტალღამ წალეკა.
აქცია მღელვარებისგან
შავი ზღვის შტორმს ემსგავსება.
მომწამვლელ კვამლში გაეხვა,
ლამისაა ქართლის დედა.
მტერს-მოყვრისგან ვერ არჩევს და
ცრემლი ცინკის მკერდს ადნება.
"-მე ყველა ძალადობას ვგმობ!"
თავს იზღვევდნენ კორექტულად.
მეტად გვტკივა რასაც ამბობთ,
ვიდრე სპეცრაზმელის ლულა.
ჯავშან-ჟილეტს ვერ გაატანს,
ფოერვერკების შხუილი?!
სიმბოლური ჩვენებაა,
ვიდრეა ბრძოლის წყურვილი!
საპასუხოდ წაქცეული,
ბიჭის,თავში რტყმა წიხლების.
სახე - გავერანებული,
ბოროტი ძალაუფლების!
შავი პაიკებივით ხართ,
არ გაქვთ თქვენი სახეები!
აბა თქვენ რა უნდა გითხრათ,
სად გყავთ მოჭადრაკეები?
მაჰათ მა განდი-იესო,
უშვერდნენ მეორე ლოყას,
ყველას თავისი მიეზღო,
ვერცხლზე ვინც ჰყიდიდა მოყვასს.
4
მწარე სიმართლეს მოგახლით,
ვით მეფე ლირის მასხარა.
წინა რიგებში მობრძანდით,
არ დაგველევა მასალა.
შიშები შეცდომებს შობდნენ.
მამები საკუთარ შვილებს,
უსამართლოდ ექცეოდნენ,
ისე როგორც პარაზიტებს.
პროტესტის გამოხატვისთვის,
გარიცხული სტუდენტები.
ლამის გულწრფელი აქტისთვის,
გახდნენ პოლიტ-პატიმრები.
ფოიედან გამოდითო,
გამოყარეს გარეთ სპრეით.
ესე ქნეს ეთიკის საბჭოს,
პედაგოგების სახელით.
წესები მოუგონია,
რექტორს,სხვა რა უნდა ექნა?
ხელებიც დაუბანია,
კანონი თვითონ დაწერა.
ციხის ამბებით პოეტებს,
შეევსოთ მემუარები.
თეატრის სცენას ტოვებდნენ
ღირსეული არტისტები.
ხელფასიდან ჩამოუჭრეს,
თუ კი ვინმეს რამე ეთქვა,
ბოლოს იმდენი გაუშვეს,
მხოლოდ შენობები შერჩათ
მმართველმა ხელისუფლებამ
ცნოს რა ხელოვნების ძალა,
თვით სამხატვრო ხელმძღვანელად
დაინიშნა თავი თავად.
მაგრამ,რომ თავისუფლება,
ხელოვნება არის თავად.
ვერცერთმა ხელისუფლებამ,
ამდენი რამ ვერ გათვალა.
პროპაგანდისტულ სისტემას,
აღარ გამოადგა სცენა.
ტელევიზიას არ შერჩა,
კიმ ჩენ ინივით მოქცევა.
ზურგზე არავინ შეისვეს,
ამ ქვეყნად ლურჯა ცხენებმა.
სასოწარკვეთა შეიცნეს,
ვინც კი სცადა გაჭენება!
ითხოვდა სასამართლოს წინ,
„თავისუფლება პატიმრებს!“
ერთი გოგო მეგაფონით,
და ასე წლები გავიდნენ.
არ ეღირსა პოეზიას,
ამაღლებული თემები,
ესეც პოლიტ. პამფლეტია,
აჟღერებული რითმებით!
5
ხალხი სახელმწიფოს განდობს,
სიცოცხლეს და არა სივრცეს,
შენ პირი ხარ საზოგადო
სხვებს,როგორც საკუთარ შვილებს.
ისე უნდა უწინამძღვრო.
უსამართლობა თუ თესე,
რომ საკუთარს მეტი არგო,
სხვას კი კუთვნილს არ უკეთებ
არ ხარ მეფე სათანადო, 
და აყვავებ ბოროტებას.
შენი სიტყვა აღარ ფასობს,
თანასწორობა არ გნებავს.
მაშინ იქ უნდა დაბრუნდე
სად შენი ძალაუფლება,
საკუთარი სახლის ზღურბლზე
ვრცელდება და იზღუდება.
6
მეფეს ის კი არ გასაზღვრავს,
თუ როგორი გვირგვინი აქვს.
არამედ მის მჭედავ ზარგარს
გასამრჯელო როგორი აქვს.
მის უკანასკნელ მასხარას,
ხუმრობა თუ დაელია.
აბჯარი აქვს მის ამალას,
თუ მკერდში რიკინის გული აქვს.
გლეხის სახლში მის პატარას
ცეცხლი თუ აქვს,თუ პური აქვს.
მის მეფობას ის განსაზღვრავს,
თუ ქვეყანა როგორია.
რომ ულხინთ ჰარამხანაში
იმით არ ფასობს მთავარი.
მისი მეფობის ხანაში,
შავი ჭირი თუა ხალხში
ბოლოს და ბოლოს არც მაშინ
არად ღირს ადამიანი,
ძვირფასს თუ იყრის ხახაში
და აქვს სიტყვით პირი მყრალი.
არც გასამრჯელო არ ხარობს
და არც რაიმე დოვლათი.
არ ღირს კაპიკად სამეფო
თუ არ არსებობს მორალი.
როდისაა მეფე კარგი?
როდესაც არააქვს თავი,
თუ მაშინ როდესაც ხალხი
მისით კმაყოფილი არის?
მარტივია ის რაც არის,
 ჭეშმარიტი და მართალი.
ეკალბარდებში თუ ყვავის
იქ უკეთ იცნობა ვარდი.