ჩემი პოლიტიკური

იყო კოლხური ნაპირი,
მიუვალი და ზღაპრული,
სამიზნე არგონავტიკის,
შორი და გზაჩახლართული.

გმირებით სავსე ხომალდი,
მრავალ ხმიანი მგზავრულით.
საბერძნეთიდან მოტანილ
ქარებს, მოჰყვებოდა ცურვით.

ერი მრავალ ჭირნახული,
რომ ვერ მოდრიკა ომებმა.
შიგნიდან გამონახული,
გზებით გაძარცვეს ბერძებმა.

რომ არა კუპიდონების,
ისრით დაჭრილი მედეა.
მრავალი იასონების,
ჯარი ვერაფერს შეძლებდა.

ვინ იცის იქნებ და იხსნა,
ერი მუდმივი წყევლისგან.
იქნებ და თავი შესწირა,
რომ გადაერჩინა ეს მიწა?

არაფერი თქვა,პირიქით
მისი ძმაც,რომ არ დაინდეს.
მტრებს გაჰყვა ხელმწიფის შვილი,
თავზარი დასცა აიეტს.

მუდმივად უნდა გვახსოვდეს
აქამდე, როგორ მოვედით.
მტერს, რომ მოყვარედ არ ვცნობდეთ,
მტრად არ მივიღოთ ყოველი.

2

სად დაქრის ტატოს მერანი.
დაფრინავს ვაჟას არწივი,
სად შოთას ვეფხვის ტყე არის.
ქვეყანა ოქროს საწმისის.

სად მოუკლავს მოყმე ვეფხვსა,
ვეფხვიც მომკვდარა დაჭრილი,
სად მხეცის და მოყმის დედა,
შვილებს ერთად თავს დასტირის.

ათასად დაქასაქსული და
ყოველთვის გადარჩენილი.
ჩვეულება ქართულია,
ვიცავთ საქართველოს შვილნი.

ერთმანეთთან თუ იბრძვიან
დავითი და გოლიათი.
ვისი რწმენაც ძლიერია
გამარჯვებულიც ის არის.

ფესვები აქვს ხეს მიწაში,
სამყაროში კი ტოტები.
კოსმოპოლიტიზმი არის,
პატრიოტად როცა რჩები.


3



კვამლში გახვეული იდგა
თვალ აკრული ქართლის დედა.
სინანულის ცრემლებს ღვრიდა
მტერ-მოყვრისგან ვერ არჩევდა

პროტესტის ტალღა წალეკავს,
აზვირთებულ ხალხის ღელვა
შავი ზღვის შტორმი გახდება
ქვეყნის გულში მოთმინება

შავ პაიკებს ვინ გაარჩევს,
ერთნაირი სახეებით.
სპეცრაზმელებს ათამაშებს
ხელი მოჭადრაკეების.

მაჰათ მა განდი,იესო,
უშვერდნენ მეორე ლოყას,
ყველას თავისი მიეზღო,
ვერცხლზე ვინც ჰყიდიდა მოყვასს.

4

გარ შემორტყმული ტანკებით
წითელი ოკუპანტების
ერთ დროს ჩვენი რუსთაველი,
გახდა ლამის რუსთა ველი.

კვლავ ხელ კეტებით დაშლიან
გამზირს,სადაც მოისმის ხმა
გადარჩენის.ვისი არმია
ჩაკლავს ამჯერად განთიადს?

მეამბოხე პოეტების.
ვისი გვამები აწყვია
საფლავებზე მოედნების
ვისთვის გაიმეტეს ტყვია?


(ნატყვიარს

"სირცხვილია!სირცხვილია!"
ვისი გვამები ყვირიან?)

პროტესტის გამოხატვისთვის,
გარიცხული სტუდენტები.
ლამის გულწრფელი აქტისთვის,
გახდნენ პოლიტ-პატიმრები.

შიშებმა შეცდომები შვეს
მომავალს ართმევდნენ შვილებს
მამებმა ისე გასწირეს,
თითქოს სპობდნენ პარაზიტებს.

კეთილი განზრახვით ამ დროს
გულში რამის არ ჩადებით.
თან სჯიდნენ ეთიკის საბჭოს,
პედაგოგების სახელით.

რექტორის ნება სურვილზე
გადაწერილ კანონებში

წესები დაუწერია
რექტორს,
ხელებიც დაუბანია,
კანონი ხომ გადაწერა.

მწარე სიმართლეს მოგახლით,
ვით მეფე ლირის მასხარა.
წინა რიგებში მობრძანდით,
არ დაგველევა მასალა.

ციხის ამბებით პოეტებს,
შეევსოთ მემუარები.
თეატრის სცენას ტოვებდნენ
ღირსეული არტისტები.

ხელფასებიც კი დაუკლეს
სადმე თუ ვინმემ რამე თქვა,
ბოლოს იმდენი გაუშვეს,
მხოლოდ შენობები შერჩათ.

მმართველმა ხელისუფლებამ
ცნოს რა ხელოვნების ძალა,
თვით სამხატვრო ხელმძღვანელად
დაინიშნა თავი თავად.

მაგრამ,რომ თავისუფლება,
ხელოვნება არის კვლავაც.
ვერცერთმა ხელისუფლებამ,
ამდენი რამ ვერ გათვალა.

ზურგზე არავინ შეისვეს,
ამ ქვეყნად ლურჯა ცხენებმა.
სასოწარკვეთა შეიცნეს,
ვინც კი სცადა გაჭენება!

ითხოვდა სასამართლოს წინ,
„თავისუფლება პატიმრებს!“
ერთი გოგო მეგაფონით,
და ასე წლები გავიდნენ.

არ ეღირსა პოეზიას,
ამაღლებული თემები,
ესეც პოლიტ. პამფლეტია,
აჟღერებული რითმებით!

5.

მეფეს ის კი არ გასაზღვრავს,
თუ როგორი გვირგვინი აქვს.
არამედ მის მჭედავ ზარგარს
გასამრჯელო როგორი აქვს.

მის უკანასკნელ მასხარას,
ხუმრობა თუ დაელია.
აბჯარი აქვს მის ამალას,
თუ მკერდში რიკინის გული აქვს.

გლეხის სახლში მის პატარას,
ცეცხლი თუ აქვს,თუ პური აქვს.
მის მეფობას ის განსაზღვრავს,
თუ ქვეყანა როგორია.

რომ ულხინთ ჰარამხანაში
იმით არ ფასობს მთავარი.
მისი მეფობის ხანაში,
შავი ჭირი თუა ხალხში

ბოლოს და ბოლოს არც მაშინ
არად ღირს ადამიანი,
ძვირფასს თუ იყრის ხახაში
და აქვს სიტყვით პირი მყრალი.

არც გასამრჯელო არ გერგოს
და არც რაიმე დოვლათი.
არ ღირს კაპიკად სამეფოც
თუ იაფია მორალი.

როდისაა მეფე კარგი?
როდესაც აქვს ქვეყნის დარდი,
მეფობის როცა აქვს თავი,
თუ როცა არააქვს თავი?

მაშინ როცა მისი ხალხი
მისით კმაყოფილი არის?
თუ როდესაც ნატრობს ხალხი 
კაკალს გაგდებული ყვავის?

მარტივია ის რაც არის,
ჭეშმარიტი და მართალი.
ეკალბარდებში თუ ყვავის
იქ უკეთ იცნობა ვარდი.