პოლიტ კორექტული ლექსი

ჩვენისთანა ბედნიერი,
განა არის სადმე ერი?!
ვინც პირდაპირ გაიგებს ის,
უსათუოდ არის შტერი.

თითქოს და არც არაფერი
მეფის ტახტზე დაჯდა მტერი.
ვერ გაიგებ რუსთაველი,
ქუჩაა თუ რუსთა ველი.

მზეა, მეწამული მწველი
მოედანი სისხლისფერი.
ბარიკადებთან დგას ღმერთი,
ბრძოლაა - მისი სახელი.

მომწამვლელ კვამლში გაეხვა,
თვალაკრული ქართლის დედა
მტერს მოყვრისგან ვერ არჩევს და,
საერთოდ, ვერაფერს ხედავს.

ხახლი ფოერვერკებს აფრქვევს, 
აფერადებს ჯავშანს შუქი.
წაქცეულთა თავის ქალებს, 
ამსხვრევს სპეცრაზმელის ქუსლი. 

ვენებში შავი ზღვა ღელავს,
არ აპირებს დამშვიდებას.
ქვეყნად სიმართლის ძიება
ვერაფერმა შეაჩერა,

იარები კვლავ ატყვია,
სხეულს მეამბოხეების.
ვერ იშუშებენ ნატყვიარს, 
დაუნდობლად ნაცემები.

ერთნაირ სახეებიან,
შავ პაიკებს ვინ გაარჩევს? 
მოჭადრაკე მმართველია,
სპეცრაზმელებს ათამაშებს.

ქუჩაზე სადაც მიტინგებს
არვბევენ მწარე ტყვიებით.
სახინკლეში ერის სიგრძე
ყანწებს სწევენ ვაჟკაცები.

სახალხოდ სისტემას მზია
სახეში აწნავდა სილა.
რაც ამარცხებს ტირანიას,
წინააღდეგობა ჰქვია.

- უსამართლო სასამართლო!
ყვირის გოგო მეგაფონით
ვინც გინდა გაგვასამართოლს,
არავინ ხართ ჩვენზე სწორი.

ამ სიტყვის თავისუფლებას
ვერ აკავებს გისოსები.
ტყვიით არ ღირს დამუქრება,
არ კვდებიან პოეტები.