პოლიტ კორექტული ლექსი

ჩვენისთანა ბედნიერი,
განა არის სადმე ერი?!
ვინც პირდაპირ გაიგებს ის,
უსათუოდ არის შტერი.

თითქოს და არც არაფერი
მეფის ტახტზე დაჯდა მტერი.
ვერ გაიგებ რუსთაველი,
ქუჩაა თუ რუსთა ველი.

მზეა, მეწამული მწველი
მოედანი სისხლისფერი.
ბარიკადებთან დგას ღმერთი,
ბრძოლაა - მისი სახელი.

მომწამვლელ კვამლში გაეხვა,
თვალაკრული ქართლის დედა
მტერს მოყვრისგან ვერ არჩევს და,
სიმართესაც ვეღარ ხედავს.

ხახლი ფოერვერკებს აფრქვევს, 
ჯავშანს რას დააკლებს შუქი?
წაქცეულთა თავის ქალებს, 
ამსხვრევს სპეცრაზმელის ქუსლი. 

ვენებში შავი ზღვა ღელავს,
არ აპირებს დამშვიდებას.
ქვეყნად სიმართლის ძიება
ვერაფერმა შეაჩერა,

იარები კვლავ ატყვია,
სხეულს მეამბოხეების.
ვერ იშუშებენ ნატყვიარს, 
ნახელკეტარ-ნაცემები.

ერთნაირ სახეებიან,
შავ პაიკებს ვინ გაარჩევს? 
მოჭადრაკე მმართველია,
სპეცრაზმელებს ათამაშებს.

უსამართლო სასამართლო!
კვლავ გაჰყვირის მეგაფონით.
ერთი გოგო,განა მარტო - 
ზღვა მომიტინგეთა შორის.

ამ სიტყვის თავისუფლებას
ვერ აკავებს გისოსები.
ტყვიით არ ღირს დამუქრება,
არ კვდებიან პოეტები.