იმ შემოდგომებს...

ცვლიან ერთმანეთს შემოდგომები,
ყურძნის მარცვალი ქვევრში დაცურავს,
შარაზე სვამენ უბნის ლოთები,
ელოდებიან ღვინის დაწურვას.

ჩვენ ამ ვენახში ადრე არ ვჩანდით,
პატარა ბავშვები, რომ ვიყავით,
მე პირში მინდვრის ხმელი თავთავით, 
შენ გაწეწილი ოქტომბრის ქარით

იმ ხის ჩრდილში ვართ, ერთად რომ დავრგეთ.
მეგონა მოიწონებდი ამას, 
ზედ სახელები, რომ ამოვკაწრე.
შენ კი ატირდი, სტკივაო მასაც.

ბავშვურად ხელს მკრავ, მე გეჭიდები
ერთად ვეშვებით, წარსულში მთიდან.
თმაში გვეხვევა, ხმელი ფოთლები.
მინდორში ვწევართ, მდინარის პირას.

გახსოვს ქარები, რომ ამოვარდნენ,
ქროდნენ უხილავი ცხენებივით.
შენი სიმღერა შორს გაიტაცეს,
დღემდე მოისმის ექოები იქ.

ფერმკრთალდებიან თვალებში ჩვენი,
მოგონებების ანარეკლები.
ცრემლების დაჰკრავს წვიმას ელფერი.
ისე არ ხარობს აღარაფერი.