იმ შემოდგომებს...

ცვლიან ერთმანეთს შემოდგომები,
ყურძნის მარცვალი ქვევრში დაცურავს,
შარაზე სვამენ უბნის ლოთები,
მორჩნენ ახალი ღვინის დაწურვას.

ჩვენ ამ ვენახში ადრე არ ვჩანდით,
პატარა ბავშვები, რომ ვიყავით,
მე ისევ პირში მინდვრის თავთავით, 
შენ თმებს გიწეწავს ოქტომბრის ქარი.

იმ ხის ჩრდილში ვართ, ერთად რომ დავრგეთ.
მეგონა მოიწონებდი ამას, 
ზედ სახელები, რომ ამოვკაწრე.
შენ კი ატირდი, სტკივაო მასაც.

ბავშვურად ხელს მკრავ, მე გეჭიდები
ერთად ვეშვებით, წარსულში მთიდან.
თმაში გეხვევა, ხმელი ფოთლები.
მინდორში ვგორავთ, მდინარის პირას.

გახსოვს ქარები, რომ ამოვარდნენ,
ქროდნენ უხილავი ცხენებივით.
შენი სიმღერა შორს გაიტაცეს,
დღემდე მოისმის ექოები იქ.

ფერმკრთალდებიან თვალებში ჩვენი,
მოგონებების ანარეკლები.
ცრემლების დაჰკრავს წვიმას ელფერი.
აღარ გვახარებს აღარაფერი.