დღეიდან მე ვარ ვარსკვლავი!

შენთვის მომქონდა მარწყვი

შენ არ იყავი სახლში

გაფრენილ ხარ სხვა ქვეყანაში.

მე კიდევ მარტო დავრჩი.

დავიღალე შენი ლოდინით.

დაუმთავრებელ დრამებს,

ხომ, უნდა დავუსვათ წერტილი?

გთხოვ, აღარ მითხრა რამე.

არ მინდა შენთან ლაპარაკი.

ნუ მომაბეზრე თავი!

არ ჩამოხვიდე და იქ დარჩი,

შენთვის უკვე ვარ მკვდარი!

დამჩხავის სამასი წლის ყვავი.

პოსტდრამატული ღამე.

ვერ აგიღწერ, როგორი შავი,

არ მყოფნის ზედსართავი.

კლდეში ერთი ყვავილი ყვავის,

სამყაროს მოწყვეტილი.

დღეიდან მეყოლება ძაღლი.

მას ეყოლება რწყილი.

შევწყვიტე საჭმლის ჭამა, გავხდი.

გული მაქვს ასი გრამი.

სრულიად მარტო როცა დავრჩი

გავხსენი ინსტაგრამი.

გამიჩნდა ბევრი მეგობარი,

ძაღლთან ავტვირთე ფოტო.

მე დამიწერეს კომენტარი

და გოგოებსაც მოსწონთ

სანამ გავიტანე ნაგავი,

ინფლუენსერი გავხდი.

ნეტავ, სად ვიყავი აქამდის?!

აღარ ვარ შავი ცხვარი.

მთელი სამყარო ჩემი არის,

აღარ ვარ თეთრი ყვავი.

აღარც კი მახსოვს ვინ ვიყავი.

მე ვარ ვარსკვლავი, სთარი.

შენც გახდი ჩამი გამომწერი,

მომწერე : - როგორ ხარო ? 

შენს სანახავად ჩამოვედი.

და ისევ მიყვარხარო.

სხვა არავინ მყავს მე შენს მეტი.

მე კი ხმა არ გაგეცი.

ასეთი არის ჩემი ლექსი

დაწერე უკეთესი.