მე ვარ ვარსკვლავი

ხეზე ზის სამასი წლის ყვავი. ღამეზე უფრო შავი.
გაფრინდი ყვავო, ნუ დამჩხავი! ჩხავის: - რა დაგიშავე?
ცაში ფრთებს შლის და დგება ღამე.მთვარეა მისი თვალი.
ვერაფრით დავიძინე წამით,
პოსტდრამატულია დღე.

ვერ აგიღწერ, როგორი შავი, არ მყოფნის ზედსართავი.
კლდეში ერთი ყვავილი ყვავის, მარტოა მოწყენილი.
- აქ ვინმე არის...არის... არის - ისმის ექოს ძახილი.
წვიმის წყლით არის მოსარწყავი, სამყაროს მოწყვეტილი.

მე თუ მომიცავს სრულად დარდით, არ მეღირსება ძილი.
თავის კუდს დასდევს შავი ძაღლი. არ ასვენებს თან რწყილი.
შევწყვიტე საჭმლის ჭამა, გავხდი, გული გამიხდა გრამი
სრულიად მარტო როცა დავრჩი, მივხვდი,რომ ვარ არავინ.

2

და დრო გამოვყო მისთვის

სრულიად მარტო როცა დავრჩი, 

გავხსენი ინსტაგრამი.

გამიჩნდა ბევრი მეგობარი, ძაღლთან ავტვირთე ფოტო.

არ დაიშურეს კომენტარი,როგორც ჩანს ძლიერ მოსწონთ.


სანამ გავიტანე ნაგავი, ინფლუენსერი გავხდი.

იმიჯი მაქვს, ახალ-ახალი. აღარ ვარ შავი ცხვარი.

ჩემს ძაღლს დავარქვი ერთგულება, თავს ვირთობთ სეირნობით.

არაფერი არ მენაღვლება. მე ვარ ვარსკვლავი, შორი.


სირიუსი, ბნელი კოსმოსის. ჩამქრალი გულის ძგერა,

წყვდიადში ფანტავს მოლოდინს და ეს ხმა შენც გეწევა.

მე კი განვიკურნე ბოლომდე. შენგანაც ჩემო კარგო.

შენ მთხოვ მაპატიე ბოლოჯერ, მე ისევ მიყვარხარო.


ვერ ვაზროვნებდი, ეხლა მივხვდი თურმე ვიყავი ბრიყვი.

როგორც ლარნაკში კლდის ყვავილი. ისეთი მოწყვეტილი.

მე კი გპასუხობ, ყოველ ჯერზე: - შენც ხარ ვარსკვლავი ჩემი,

შენ ხარ ჩამქრალი გულის ფეთქვა. შორიდან უფრო გეტრფი.