მე ვარ ვარსკვლავი!

კართან დაგიტოვე წერილი,

უაზრო მელოდრამებს,

დროა, რომ დავუსვათ წერტილი.

ნუ მიპასუხებ რამეს.

არ მინდა შენთან ლაპარაკი,

ნუ მომაბეზრე თავი!

არ მეძებო, სადაც ხარ დარჩი,

უკვე შენთვის ვარ მკვდარი!

დამჩხავის სამასი წლის ყვავი.

არ უყვარხარ არვის.

ხეს წყდება ფოთოლი დამჭკნარი

მალე დადგება ზამთარი,

ვერაფრით ვერ მოვხუჭე თვალი

პოსტდრამატული ღამე.

ვერ აგიღწერ, როგორი შავი,

არ მყოფნის ზედსართავი.

კლდეში ერთი ყვავილი ყვავის,

ახლოს არა ჰყავს  წყვილი.

წვიმის წყლით არის მოსარწყავი,

სამყაროს მოწყვეტილი.

თუ კი ვერ შევიკავე ბრაზი

გამივლის ესეც ძილით.

დღეიდან მეყოლება ძაღლი.

მას ეყოლება რწყილი.

შევწყვიტე საჭმლის ჭამა, გავხდი.

გული მაქვს ათი გრამი.

სრულიად მარტო როცა დავრჩი,

გავხსენი ინსტაგრამი.

გამიჩნდა ბევრი მეგობარი,

ძაღლთან ავტვირთე ფოტო.

და დამიწერეს კომენტარი,

ვიღაცეებსაც მოსწონს.

სანამ გავიტანე ნაგავი,

ინფლუენსერი გავხდი.

იმიჯი მაქვს, ახალ-ახალი

აღარ ვარ თეთრი ყვავი.

ჩემს ძაღლს დავარქვი ერთგულება,

თავს ვირთობ სეირნობით.

არაფერი არ მენაღვლება.

მე ვარ ვარსკვლავი. შორი.

სირიუსი, ბნელი კოსმოსის.

ჩამქრალი გულის ძგერა,

წყვდიადში ფანტავს მოლოდინს,

და ეს ხმა შენც გეწევა.

შენგან განვიკურნე ბოლომდე

მამჩნევ, მწერ : - ეს შენ ხარო ? 

იქნებ მაპატიო ბოლოჯერ,

მე ისევ მიყვარხარო.

ვერ ვაზროვნებდი, ეხლა მივხვდი

თურმე ვიყავი ბრიყვი.

როგორც ლარნაკში კლდის ყვავილი.

ისეთი მოწყვეტილი.

მე დაგირეკე და გითხარი:

- შენც ხარ ვარსკვლავი ერთი

მრავალი ღამის განთიადი,

მაგრამ ჩამქრალი ჩემთვის