მედეა.მასალა (+18)

ჰაინერ მიულერის პიესის მიხედვით

პოეტური ვერსიის ავტორი:
ირაკლი ცხადაია

ნაწყვეტი პირველი სცენა პიესიდან
________________________________________

I გაპარტახებული სანაპირო

სისხლისფერი ტბა სადღაც შტრაუსბერგის მიდამოებში,
გაპარტახებული სანაპირო. ირგვლივ ნაკვალევი,
ბრტყელშუბლა არგონავტებისა - გარდასული ბრძოლების.
უსიცოცხლო ტყის ტოტები, წამომართულან წვალებით.

„ - ეს ხე მე სიმაღლეში ვერ გადამასწრებს“ - ამობობს ჯუჯა
დახოცილი თევზები ტალახში, ტბა დამხრჩვალებისა.
ქილები, ნეხვის გროვა, პაკეტები ორმოში ბღუჯად,
პრეზერვატივი, ნარჩენი, სისხლი... კოლხი ქალებისა.

აკუწული მეძავის ლეში დევს სვავების საუზმედ:
„- შე ბოზო, ხომ გეუბნებოდი, ეს კაცი ჩემიათქო!”
“- შენში ვარ, ჩემო სიყვარულო! - მოდი და დამეუფლე!“
ჰო, სანამ თავის ქალა დაუმსხვრევია მისთვის "არგოს"

უსარგებლო გემი. უკვე არაფრის მაქნისი ნეშთი.
მაგონებს საყვარელს გამოყენებულს და მიტოვებულს.
რყევა ვაგონში, სახეები გაზეთებიდან, ნერწყვი.
ასო, შარვალში რომ გამაგრებია თითოეულს.

უმზერენ ფერუმარილიან ხორცს, განმუხტვის ძვირ ჭურჭელს.
ნატურით უხდიან ერთი კვირის შემოსავლის ნაცვლად.
ქალები ქმრებს საჭმელს ცხლად უნახავენ, ნანატრ უქმეს,
ფანჯრიდან ფენენ სარეცხს, გამოსასვლელ კოსტუმს,
აფრას.

რეცხენ ნარწყევს, უწმინდურებას. აბორტის მანქანები.
მიტოვებული მცირეწლოვანები მატლების წინაშე.
ხიდების ქვეშ, ცარიელ ბოთლებში, შარდავენ ბავშვები.
იაფია არაყი და კოშმარებად აქცევს ღამეს.

ორგიები, აღვირახსნილი სქესობრივი აქტები.
ქალწულები, სისხლით მოთხვრილ მორგებში.
მიცვალებულები აღარ იყურებიან ფანჯრებში,
არ უწევთ უნიტაზების ჩარეცხვა, თავის ღლა ოცნებით.

წაბილწული, გაპარტახებული და ნეხვად ქცეული.
ეს არის მიწა, რომელიც გადარჩენილებმა გაანადგურეს.
აი როგორია. ცოცხლად დარჩენილთაგან წყეული.
მისგან წამოსული ტკივილის ხმა გონებას აყრუებს.

ვიღაცა ბოძზე ჩამოკიდეს, ენა გადმოგდებული,
თანაც მუცელზე პატარა დაფით „მე ლაჩარი ვარ“
მაგრამ გულის სიღრმეში მკვდარი ძმა ჰყავს ჩახუტებული
მედეას. სამშობლოს მოღალატე მედეას, გრძნეულ ქალს.