ფილოსოფიური სონეტი

ადამიანი სამუდამოდ არ არის ქვეყნად.
ვარდივით ჭკნება, როცა ქრება მისი სინათლე,
გადიან წლები, ჩვენგან მტვერიც კი აღარ რჩება,
ერთხელ ვეშვებით ჩანჩქერიდან, როგორც მდინარე.

და თუ სიკვდილის შემდეგ იქ სხვა არაფერია.
არც ჯოჯოხეთი გველოდება  და არც სამოთხე.
გამოდის, ცისქვეშ ყველაფერი დასაშვებია.
საკუთარი თავის ანაბარად რაკი დაგვტოვეს.

მაგრამ სინდისი თუ კი ვინმეს შემორჩენია,
მოელის განა სიკეთისთვის ქვეყნად საზღაურს?
ადამიანი თავის ბედის შემოქმედია,
უსიყვარულოდ გადაარჩენა მის სულს, არ ძალუძს!

ამ ქვეყნიურ ცხოვრებისთვის, თუ არავინ განგვსჯის,
ეს არ ნიშნავს, რომ არ არსებობს ცუდი და კარგი.