,,უმწეო კრავი,,

ბატკანმა უთხრა მგელსაო,
-რაი ხარ,ასრე უგულო?
დაინახავ რა ეულსა
გსურს,გადასანსვლა უსურვო.-

მგელმა კი ჩაიხარხალა,
ყმუილთა თქვა-,,ა ჰ ა ო,,
ჯერ არა მშია,ხვალისად
შემოგინახავ,ნახავო. 

აქ მოსვლა როგორ გაბედე?
მოგსრავ და შეგჭამ მალეო,
გადარჩენილხარ ამ ბედზე,
ჰა, მიდი დაიმალეო- 

-მე უმწეო ვარ,პატარა
და შენთვის,ვიცი ტიალი,
დედაც არა მყავს საწყალსა
მტერი მყავს ოხერ ტიალი

და შეჭმას მიტომ მიპირებ,
რომ მნახე ასრე ეული?
მიამიტურად მივლი გზებს 
გზას მირევ,რა ხარ წყეული?!-

მაგრამ მგელს ეს ხომ არ ესმის
,,ნადირია და უგულო,,
უმწეო ნახა,თავს ესხმის 
სხვა აზრი,ან,რა ვუსურვო? 

-ჩემთან არა ჭრის ლაქუცი
და არც სიტყვების არია
და თუ უეცრად გავცოფდი
მთლად გადაგივლი.ა ხ ი ა. 

-მე ვიცი,მუდამ გშიაო-
უთხრა ბატკანმა ტირილით,
-ჭამ და ვერ იკლავ ჭიასო,
აჰ,მეზიზღები ჭირივით- 

-ვის გაუბედე ეგ სიტყვა?-
კვლავ უთხრა მგელმა ყმუილით,
ავბეთიანად აიშვა
ცხვარს დაეძგერა ზმუილით. 

ხომ მოიაზრე მკითხველო,
ვინც ვიგულიახმე ნადირში?
მტრისაგან თავის დაღწევა
არ არის,არა,ადვილი. 
/კახა გორგაძე /