"ერის ბოლო გაფრთხილება" - 31 ლექსი

საქართველოს დაცვა არის ჩვენი ვალი, ჩვენი სჯული,
მაგრამ ფულის სიყვარულმა, კვლავ გაყიდა ბევრი სული,
ჩვენი შვილი მომავალში გვკითხავს, "გაგვტეხს გარეული?"
და მოგვიწევს რომ ვაცდუნოთ, "რამე არის დანგრეული?"

ამის შეცვლა აწი მხოლოდ, მოქმედებით შეგვიძლია.
თუ ვერ ვკალით ეშმაკები, წინპრის ხმალმა ვისღა სძლია?
სატან ცეცხლში რომ აწამოს, მხოლოდ მებრძოლს შეუძლია.
აბა როდის მოღალატეს, "პატრონისთვის" შეუბრძვია?

ადამიანი ადამის, არის ვაჟი და ასული,
ცამ ნელ-ნელაა იღრუბლა, ახლოს მზე არის ჩასული,
გული სისხლისგან იცლება, ტვინია ხიდს გადასული.
ახლა ინგრევა ცხოვრება, მას თან მიჰყვება დასრული.

უნდა ვიბრძოლოთ გმირებო, ჩვენი ხმლები რა ხის არი?
ხელები მაჯად ვიჯეროდ, მტერს კი ვანახოთ ვინც არი!
აწი არაგვაქვს გზები რომ, დავდგეთ დავყაროთ ხმალ-ფარი.
არამედ ახლა უნდა ვქნათ, და მტერს გავარჭოთ ისარი.

მათ რა იციან წარსულზე, მათ ვინ ჰგონიათ თავები?!
ვინებმაც მოკლეს ილია, მათ დააწერონ "ავები"!
ამ ქაოსისგან მიდიან, შორს ის ცისფერი ნავები.
მართლაც რა ვუთხრა არ ვიცი, წავიდნენ ვერ ვედავები.

მართლაც ზრუნავადა ილია, აწმყოზე და დასასრულზე.
მაგრამ ღალატის ქართველებს, ნიჭი გვაქვს ბოლო სართულზე,
ნეტა ჩვენზე მოთალატე, ერი ეცვას ერთ მავთულზე.
მხოლოდ ქართველი თუ თანხმობს, სამუშაოზე დათმულზე.

კაცმა ქვეყნის მომავლისთვის, უნდა ტეხოს თავი მისი.
თუ არ ზრუნა მომავალზე, აწმყოს აზრი არის სხვისი.
თუ არ შრო მან თავის სისხლი, შერცხვეს თუნდაც სისხლი მისი.
გმირმა მალე სწრაფად უნდა, გასცეს პასუხ საკადრისი.

ვახ საწყალო საქართველო, აბუჩ გიგდეს, რად გაგყიდეს.
ვიღაც ხეზე შემომჯდრებმა, კურკა ტყემლის თავში გიგდეს.
ვახ საწყალო საქართველო, ჩემი ლოცვა ძლიერ გხდიდეს,
მეცოდები მაგრამ მალე, ყველაფერი, სწორად იფრენს.
-----
31 მარტი 2026 წელი