ქროდა და თოვდა

ქროდა, ქროდა, ქროდა, 
რომ დავიბადე
თოვდა, თოვდა, თოვდა. 
რომ გავიზარდე
აღარ მახსოვდა, აღარ მახსოვდა 
ქროდა თუ თოვდა
და დედის სახეც
სიშორეს მქონდა. 
გარდავიცვალე. 
აღარც ქროდა, აღარც თოვდა. 
მე ოცნება მქონდა და მქონდა. 
სად მივდიოდი მე არ ვიცოდი. 
საფლავთან ხალხის
ოხვრა და ოხვრა. 
მე კი დავბრუნდი.
თოვლად, თოვლად. 
მე მიგატოვე
ობლად და ობლად. 
ღმერთს ვთხოვდი,
რომ შენ მენახე სადმე 
თუ გინდ ქროლვად 
და
თუ გინდ თოვლად