საქართველო

მზეო, მთვარე, ვარსკვლვავებო ნაადრევად ბინდდებით. 
ადრე ასე არ ყოფილა ვიღვიძებდი იმედით. 
მზის სხივები ჩამკოცნიდნენ, ახლა რაზე მცირდები, 
ეს იცოდე საქართველო! ძველებური მჭირდები

ზღვაო, ცაო, მთებო ნაადრევად ბერდებით. 
ჩვენო მტრებო, ნაძირლებო რომ ვერა და ვერ კვდებით. 
პატარებო, ლამაზებო დედებს რათ არ ეხვევით,
ეს იცოდე საქართველო, რომ ჩვენ მალე 
შევხვდებით. 

ენავ, რწმენავ და მამულო ნაადრევად კოჭლდები,
დაიჭირეთ, ზემოთ ასწით საქართველოს დროშები, 
აქ იზრდება საუკუნის დიდოსტატი მგოსნები,
საქართველო პირობას ვდებ, შენს კალთებში მოვკვდები!