ისევ მოგველის ზამთარი,

ისევ მოგველის ზამთარი,
ისევ თოვა და ქარი.
სულ ორი ღერი ფიცარი,
მიწის გროვა და ზარი...
კაცი ქვეყნისთვის, ამ ყოფით,
ცოცხალია თუ მკვდარი?!.
ეს უძლურება სულს არღვევს,
როგორც ძველ ფრესკებს ბზარი.
ჩვენ მოკვდავობა არ გვინდა,
სულში ბობოქრობს ჯარი...
წამომაბოდებს ლექსებად,
ფიქრების ნიაღვარი...
დროც უსარგებლოდ ილევა,.
ამა სოფლისა კვარი...
ვინაც მოასწრო, იტვირთა
თავისი წილი ჯვარი.
ვინც ვერ მოესწრო, ამაოდ
ვისაც დაუდგა თვალი,
ჟამმა უკვალოდ წაშალა
მათი ნება და კვალი...
ნეტავ სად ვპოვო, შევაღო
მარად სიცოცხლის კარი?!.

-მერ'ფი-
კომენტარები (0)