ჩემო უცხო თოლიავ!..

ჩემო თეთრო თოლია,
ეს ცხოვრება თოვლია,
დნება, როგორც ფიქრები,
განა მუდამ ვიქნებით...
ჩემო თბილო თოლია,
ეს სამყაროც თოვლია. 
ვარსკვლავებიც ქრებიან,
უჩინარნი ხდებიან...
ბოლოს დროც კი ჩერდება,
ტალღები რომ ბერდება.
სანამ დროა, იხარე,
ნათელს გადაიხარე...
ჩემო ტკბილო თოლია.
რაღა მოსაყოლია.
თუ სხეულში ჩარჩები
მუდამ, ვერ გა.. დარჩები!

-მერ'ფი-
P.S.
 აქ თოლიაში ვგულისხმობ იმ გონს, რომელიც ფიქრებით სავსე  ოკეანიდან იღებს საარსებო ენერგიას.
ამ ლექსს ვუძღვნი ჩემს უცნობ ფეისბუქ მეგობარს და ჩემი შემოქმედების გულწრფელ თაყვანისმცემელს, ნია ფაღავას. ის ყოველ დამშვიდობებისას მეუბნება : - უფალს ებარებოდე! უფალს ვებარებოდეთ, ამინ! აბა სხვა ხსნა ამ სამყაროში მართლაც, რომ წარმოუდგენელია