ჩვენ ანგელოზები არ ვართ — თავი I

რომანი



ქალაქს იმ ღამით ქუთუთოები არ ჰქონდა.

ფანჯრები არ ანათებდნენ - ისინი სიბნელეს ღეჭავდნენ, თითქოს შავი მინა საკუთარი კბილებით იკვებებოდა. ქუჩები ისე იხრებოდნენ, თითქოს დედამიწას კისერი მოსტეხოდა. ჰაერს ჟანგის სუნი ჰქონდა, მაგრამ ეს ჟანგი რკინის კი არა, დავიწყებული ლოცვების იყო.

მაშინ პირველად დავინახე ეშმაკის თვალი.

მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ეშმაკის თვალი ყველაზე პატარა საშინელება იყო.

ყველაზე დიდი საშინელება იყო დამლაშებული ჩრდილი.

ამბობდნენ, რომ იგი მაშინ დაიბადა, როცა პირველმა ადამიანმა საკუთარ თავზე ისეთი ტყუილი თქვა, რომელიც თვითონვე დაიჯერა.

იმ დღიდან ყველა ტყუილი აღარ ქრებოდა.

იგი ლპებოდა.

ლპობა კი გამოყოფდა უხილავ მარილს, რომელსაც მხოლოდ დამლაშებული ჩრდილი სვამდა.

მას სხეული არ ჰქონდა.

მას მხოლოდ სხვისი ჩრდილები ჰქონდა.

და სწორედ აქ იწყებოდა ნამდვილი შიში.

ერთ დილით ადამიანებმა შენიშნეს, რომ მათი ჩრდილები ნახევარი წამით აგვიანებდნენ.

მერე - ერთი წამით.

მერე - ერთი წუთით.

რამდენიმე კვირაში კი ზოგი ჩრდილი საერთოდ აღარ მიჰყვებოდა პატრონს.

ადამიანები მარჯვნივ მიდიოდნენ.

ჩრდილები - მარცხნივ.

ვიღაცის ჩრდილი მთელი დღე ეკლესიასთან იდგა, მაშინ როცა თავად კაცი ბორდელში იჯდა.

ვიღაც ქალის ჩრდილი ბავშვს ეფერებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მას შვილი არასოდეს ჰყოლია.

ქალაქში პირველად გაჩნდა პროფესია - ჩრდილების მაძებარი.

მაგრამ ისინი მხოლოდ სხეულებს პოულობდნენ.

ჩრდილები უკვე ერთმანეთთან ცხოვრობდნენ.

ღამით ისინი ქუჩებში იკრიბებოდნენ.

არ ლაპარაკობდნენ.

ერთმანეთს სიჩუმეს უცვლიდნენ.

ამბობდნენ, სიჩუმე მათი ენა იყო.

ერთხელ ერთ-ერთს მივუახლოვდი.

მას ჩემი ჩრდილის სახე ჰქონდა.

მაგრამ მე არ ვიყავი.

მან მითხრა:

- შენ ყოველდღე ჩემს ადგილას ცხოვრობ.

- ვინ ხარ?

- ის, ვინც შენ უნდა ყოფილიყავი, სანამ პირველი ტყუილი თქვი.

იმ ღამით სარკეში ჩავიხედე.

ჩემი ანარეკლი აღარ ჩანდა.

სარკე მხოლოდ ჩემს ჩრდილს ირეკლავდა.

და უცებ ჩრდილმა თვალი გაახილა.

თვალი, რომელიც არასოდეს მქონია.

ეშმაკის თვალი.

მე უკან დავიხიე.

მაგრამ სარკეში დარჩენილი ჩრდილი არ განძრეულა.

მან გამიღიმა.

და სარკიდან გამოვიდა.

არა როგორც აჩრდილი.

არა როგორც დემონი.

არამედ როგორც ადამიანი, რომელსაც ჩემი ყველა სინანული ეცვა.

ქუჩაში გავვარდი.

ქალაქი ცარიელი იყო.

მხოლოდ ჩრდილები დადიოდნენ.

სხეულები სახლებში იწვნენ და სიზმარში საკუთარ ცხოვრებას აგრძელებდნენ.

მაშინ მივხვდი.

დამლაშებული ჩრდილი არსება კი არ ყოფილა.

ეს იყო ადგილი, სადაც ყველა მიტოვებული სინდისი ერთმანეთს პოულობდა.

მივედი იმ ქალთან, რომელიც პირველად ვნახე.

მისი სხეული ისევ ისეთივე ლამაზი იყო.

მაგრამ ახლა შევნიშნე, რომ მას ჩრდილი საერთოდ არ ჰქონდა.

- სად არის შენი ჩრდილი? - ვკითხე.

მან გაიღიმა.

- მე არასოდეს მყოლია.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ ჩრდილი მხოლოდ იმას აქვს, ვისაც საკუთარი თავის დამალვა შეუძლია.

უცებ ყველა ჩრდილმა ერთდროულად ამომხედა.

ქალაქში არცერთი სახე არ შემობრუნებულა.

მხოლოდ ჩრდილები მიყურებდნენ.

და პირველად გავიგონე მათი ენა.

ის არ ჰგავდა არც სიტყვას, არც მუსიკას.

ჰგავდა სიჩუმეს, რომელსაც სხეული ამოეზარდა.

იმ წამს საკუთარი ჩრდილი ფეხებთან აღარ დამხვდა.

იგი მათთან იდგა.

ნელა შემომხედა.

თავი დამიკრა.

და ზურგი მაქცია.

იმ წუთიდან მზე აღარ ამოდიოდა.

მას აღარავინ სჭირდებოდა.

რადგან ადამიანებმა უკვე საკუთარი სიბნელით დაიწყეს ერთმანეთის განათება.

და ბოლოს ხმა ისევ ჩემში გაჩნდა.

არა გულში.

უფრო ღრმად.

იქ, სადაც პირველი ტყუილი ჯერ კიდევ თბილია.

და მან მითხრა:

- ჩვენ ანგელოზები არ ვართ.

ჩვენ ის არსებები ვართ, რომლებიც მთელი ცხოვრება საკუთარ ჩრდილებს წინ ვუშვებთ, ბოლოს კი გვიკვირს, რატომ იციან მათ ჩვენზე მეტი.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.