მეორე ლოყის შემდეგ

იესო, რომელმაც მეორე ლოყის მიქცევა ასწავლა, თვითონაც დაღლილია ამ იდეის ტარებით.

---

მე ვარ ის,
ვინც ჩუმად აიტანა ქვა,
რომელსაც სხვები ხელში იღებდნენ.

მე ვუთხარი სამყაროს:
„მიუტევე მათ“,
მაგრამ ღამით ცრემლები
ჩემსავე გულში მრჩებოდა.

მეორე ლოყა მივაბრუნე,
მაგრამ რამდენჯერ უნდა დაბრუნდეს
ტკივილი იმავე კართან?

მე არ დავიღალე სიყვარულით,
დავიღალე იმით,
რომ სიყვარული ხშირად
სისუსტედ ჩათვალეს.

ჩემი ჯვარი ხის აღარ არის —
ის არის ყოველი ადამიანის სიჩუმე,
რომელიც ტკივილს მალავს.

და თუ ისევ მკითხავთ,
რატომ არ ვუპასუხე ბოროტებას ბოროტებით,

გეტყვით:

რადგან ღმერთის შვილი ვარ,
მაგრამ ჯერ კიდევ
ვატარებ ადამიანის გულს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.