ქაღალდის გედი

წვიმა ქალაქს ახლაც თავიდან წერს.
სახურავებიდან ჩამოსული წყალი
ასფალტზე საკუთარ ანბანს შლის.
პატარა გოგონა -
ანანო -
ხელისგულზე
ქაღალდის გედს ასწორებს.
თითები ჯერ კიდევ თბილია.
ქაღალდი -
ჯერ კიდევ თეთრი.
ანანო არაფერს ამბობს.
მხოლოდ წყალს აბარებს
თავის პატარა ქმნილებას.
ქაღალდის გედი
წვიმის ვიწრო დინებას მიჰყვება.
ჯერ ტროტუარს ეხება.
შემდეგ პატარა გუბეებს.
შემდეგ ქალაქი
თავის მიწისქვეშა პირს აღებს.
რკინის ცხაური
არც არჩევს,
არც კითხულობს.
ქაღალდის გედი
ჩუმად ქრება ქვემოთ.
ახლა
კანალიზაციაა მისი ცა.
ქალაქი ზემოდან
საკუთარ ხმაურს ასხამს,
ქვემოთ კი
წყალი
ყველა ნათქვამ სიტყვას
ჟანგის სიჩუმედ გარდაქმნის.
გედი
არ ეძებს ზღვას.
არც მდინარეს.
არც გადარჩენას.
მხოლოდ მიედინება.
ბეტონის ძარღვებში
სიბნელე სისხლივით მოძრაობს.
გისოსებზე ჩამოკიდებული წვეთები
საათებს არ ცნობენ.
ისინი
მხოლოდ ეცემიან.
წყალი
ყველა მოსახვევს
ახალ სახელს არქმევს,
და იმავე წამს
ივიწყებს.
ქაღალდის თეთრი კანი
ნელ-ნელა ისრუტავს
ნავთობს.
მტვერს.
დაღლილ შუქს.
უცნობი სახლების ჩრდილებს.
და მაინც,
გედი ისევ თეთრია.
სიწმინდე
ფერი არასოდეს ყოფილა.
სადღაც ზემოთ
ფანჯრები ერთმანეთს უყურებენ.
ქვემოთ
არც ერთი ფანჯარა არ არსებობს.
მხოლოდ დინებაა,
რომელსაც თვალები არ აქვს,
მაგრამ
ყველა ანარეკლი ახსოვს.
ვირთხების თვალები
მიწისქვეშა თანავარსკვლავედებად ინთებიან.
ნავთობის თხელი ცისარტყელები
სიბნელის კანზე ცურავენ.
ქაღალდის ნაკეცები
ერთმანეთს ემშვიდობებიან.
ჯერ
კისერი წყალს იმახსოვრებს.
შემდეგ
ფრთები
ქაღალდს ივიწყებენ.
შემდეგ
ფორმა
თავის სახელს კარგავს.
ბოლოს
აღარც გედია.
აღარც ქაღალდი.
წყალი
საკუთარ სახეს ვეღარ ცნობს.
ქალაქი
თავის ჩრდილში ცხოვრობს.
მხოლოდ მოძრაობა რჩება -
რომელსაც
არც დასაწყისი აქვს,
არც დასასრული,
და მაინც
ყველაფერი გადააქვს.
წვიმა ისევ მოდის.
ქალაქი
თავიდან იწერება.
სადღაც,
ზემოთ,
ანანოს პატარა ხელები
კიდევ ერთხელ
ქაღალდს
ფრთებად კეცავენ.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.