ხსოვნის სიმაღლე
გამიღე, შიშისგან ვკანკალებ, მარტო ვარ,
გამიღე, ხომ ხედავ, სხეულმაც დამტოვა!
შორეულ ყვავილებს დაგიკრეფ თავიდან
და ხსოვნის სიმაღლეს მთვარეზე ავიტან.
დღეს სული დამარხეს ცისფერმა ბინდებმა
სიკვდილი კი არა - სიცოცხლე მინდება!
უყურე ძვირფასო იმედის ნაპირებს,
სამყარო სიკვდილთან სიცოცხლეს აპირებს.
გიზიდავს ძვირფასო ეს ლურჯი მხარე შენ
" და გჯერა სიცოცხლე სხეულის გარეშე! "
კვლავ ქარში ლოთები, დასცლიან ბარძიმებს,
ან მე რა მაძინებს! ან შენ რა გაძინებს!
" ნუ უცქერ რწმენისგან დარჩენილ ნანგრევებს
ხალხი და სამშობლო სიტყვებში გაგრევენ. "
სხვა თუ არაფერი უთხარი მომავალს:
მე მაინც დავრჩები, უფალთან, რომ ავალ!
სხეულის გარეშე სიცოცხლის გჯერა და
შავ - თეთრსაც შეხედე ძვირფასო ფერადად.
დღეს სული დამარხეს ცისფერმა ბინდებმა
სიკვდილი კი არა - სიცოცხლე მინდება!
უყურე ძვირფასო იმედის ნაპირებს,
სამყარო სიკვდილთან სიცოცხლეს აპირებს.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2015 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი